RRCG - Irresponsible

I am a victim of a vehicular accident involving RRCG bus and a truck. I am still recuperating from the fractures, bruises and trauma I sustained after the accident. Based on Police Reports, the reckless driver of the bus on which I was a passenger have no license hence he escaped the accident scene and still at large. We have tried coordinating and communicating with RRCG personnel for the support but they are still not cooperating with us. They have not been answering our calls and worst, they have shown us the way out when we tried to negotiate to them at their Alabang office.


I am taking this step because I believed it is my moral responsibility to inform others about the danger of riding RRCG buses. This may be a meager attempt against a giant bus company; a small stone thrown in the pond, but with your help, we can make ripples to create awareness and information against them. Let us put a stop on irresponsible bus company franchises and strengthen the rights of every commuter. Currently, they are temporary suspended by LTFRB because of the accident, but sooner or later they will again hit our roads and possibly endanger numerous commuters. We just wanted you and your loved ones to be aware. 

My Valentine Gift

Unang Handog

(sa aking muling pagbabalik sa pagsusulat, ito ang aking unang handog...)

Noong nakaraang buwan lang, isang mensahe sa aking Facebook account ang gumulat sa akin, mula sa isang dating kaibigan na nasa ibang bansa na naninirahan.

“Pareng Edong, napaginipan kita kagabi, magkakampi daw tayo sa basketball at very crucial yung game, brings back memories…”

Sa totoo lang, natuwa ako sa message niya kaya dagli kong sinagot ang kanyang mensahe. Nagkataon namang naka on-line siya kaya nauwi ito sa isang mahabang kwentuhan.

Matagal na kaming di nagkikita ng kaibigan kong ito simula magkahiwalay kami nung high school, kaya di mo maiaalis sa amin na humaba ang aming kuwentuhan nang ganun na lamang. Madami kaming napag-usapan gaya ng aming mga sariling pamilya at mga anak, mga kalokohan nung kabataan at syempre mga alaalang nalumot na sa aming mga gunita. Tagasubaybay ko daw siya dito sa Inversetutuldok at alam niya ang mga update ko sa buhay. Kaya minsan nya akong biniro na gusto niyang mabasa yung pangalan niya dito sa munti kong blog. Isang pangako ang aking nabitiwan.

Patuloy ang aming masayang kuwentuhan hanggang sa mauwi kami sa isang usapang bumagabag sa aking loob. Maselan at personal ang aming naging paksa na ihihingi ko ng paumanhin sa inyo dahil hindi ko mailalahad dito kung ano man yon.

“Product of wrong choices in life”, ang nabanggit niya. “ Sana hindi na lang tayo tumanda… sana mga bata na lang tayo para walang problema”.

Sensitibo ako sa mga salita, ninanamnam ko ang bawat letra. Nilasahan ko ang bawat linyang kanyang tinitipa. Ramdam kong may kirot sa puso ang mga binitawan niyang salita. Dama ko ang emosyong kanyang dinadaanan. Mahina ako sa mga ganoon, nagdadalamhati agad ang aking damdamin. Habang binabasa ko ang lumalabas na mga hinanakit, dahan-dahang lumalambot agad ang aking puso. Hanggang sa pareho kaming natahimik.

Halos magkasing-taas lang kami ng kaibigan ko noong nasa elementarya pa kami, dahilan para sa bawat pila ay magkasunod kami. Siya rin ang aking katabi sa cheating arrangement namin sa klase. Madalas niya rin ako bigyan ng kanyang baong ulam tuwing recess at higit sa lahat, parehas kami ng crush sa klase kaya naging mabuting magkaibigan at magkadikit kaming dalawa.

Transferee siya sa eskwelahan namin, pero dahil madali siyang maging kaibigan, halos ilang araw pa lang siya, ay nakapalagayang loob na niya ang iba ko pang mga kaklase. Wala akong halos alam sa pamilya niya, ang alam lang namin ay may isa pa siyang nakababatang kapatid na babae na nag-aaral din doon sa paaralan namin.

Kung ako ang tatanungin, maykaya ang pamilya nila. Sa kapal at puti ng kanyang polo, masasabi kong mamahalin iyon. Sa suot niyang rubber shoes, alam kong hindi ko pa iyon nakita sa palengke at bangketa ng Libertad. Meron siyang isang itim na magnetic na pencil case na may nakadrowing na Voltes V na robot sa labas, parang galing ibang bansa ito. Kabilaan ang pencil case nya, pati yung ilalim pwedeng paglagyan ng lapis. May naka built-in din itong pantasa sa loob. Sya lang ang may ganito sa klase kaya marami ang naiinggit sa kanya, kasama na ako. Pero hindi siya maramot, madalas niya itong ipagamit sa amin lalo na yung kanyang pantasa.

Kapag walang pasok at walang magawa sa kanila, madalas pumupunta sya sa amin. Nakilala at naging kaibigan nya rin ang aking mga kababata na sila Komang at Kuwatog. Nakilala rin sya ng aking mga magulang. Naalala ko pa minsan na gusto niyang magpa ampon sa nanay ko pero dahil maliit lang ang bahay namin, di niya maisip kung paano siya matutulog dito.

Apat na kanto ang layo ng bahay nila sa amin, pero dahil maliliit pa kami noon, parang milya-milya ang layo ng bawat isa sa amin. Kung gusto naming magkausap, kailangang puntahan talaga sa bahay. Ang assignment o notebook na hiniram sa klase ay ginagawa naming dahilan upang makapunta kami sa kapwa naming mga bahay.

Naalala ko rin nung minsan ay makaisip kami ng isang eksperimento. Wala pa kaming telepono noon, kung may tatawagan ka, pupunta ka pa sa pinakamalapit na sari-sari store para makitawag, ganoon din siya. Dahil pareho kaming nakatira sa tabi ng ilog, inisip namin minsan ang paggamit ng teleponong lata para kami makapag-usap. Ipapadaan namin sa ilog, sa ilalim ng mga tulay ang pisi at kapag dumating ang takdang oras ay makakapag-usap kami nang matagal. Kaya lang hindi naisakatuparan ang aming planong ito dahil sa kakulangan ng matibay na sinulid.

Maganda ang bahay nila, kung ikukumpara yung bahay namin sa kanila, wala sa kalingkingan ika nga. Yari sa bato ang bahay nila, na kahit tabi sila ng ilog, alam mong hindi sila basta-basta binabaha. Ni hindi nga amoy sa kanila ang sangsang ng ilog lalo na kapag bagong ulan. Maganda rin ang mga gamit nila sa bahay na pakiramdam ko ay mga mamahalin. Minsan nga niloloko ko siya na baka hindi pa siya nakakakita ng ipis sa buong buhay niya dahil sa linis ng kanilang bahay.

Masayahin siya noong bata pa kami, madalas ko siyang mapatawa sa mga hirit ko. Ibang-iba sa kausap ko sa chat nung gabing iyon.

“Matinding depression ang pinagdadaanan ko ngayon pre, madilim at walang pag-asa akong nakikita”.

Natutulala ako sa bawat letrang nababasa ko. Ito ba yung kaibigan na nakilala ko? Malabo . Hindi sya to…

Hanggat maaari ayokong banggitin ang pangalan niya rito para na rin pangalagaan ang kanyang pribadong buhay pero magiging give-away ang sasabihin kong mahusay siyang gumuhit. Kaya niyang i-drowing ng caricature ang hitsura mo. Madalas kapag may mga group projects sa klase, lagi kaming magkasama. Ako ang bahala sa reporting, siya ang bahala sa visual aids at drawing. Sanggang-dikit parang inidoro at arinola.

Tuwing Linggo sabay kaming dumadalo sa aming catechism class pero mas naglingkod siya sa Diyos ng matagal bilang isang altar boy. Bagay na bagay sa kanya ang puting damit ng sakristan, madalas nga namin siyang biruin na bagay din sa kanya ang magpari.     

Tuwing Sabado, madalas akong angkas sa bisikleta nya, iniikot namin yung aming maliit na baranggay. Kapag may oras pa, napapadpad kami hanggang Pasay upang daanan ang isa pa naming kaibigan doon, si Abraham.

Sa amin niya nahanap ang tila kapatid na turing sa kanya. Walang kondisyon ang aming pagiging magkaibigan. Kung ano ang meron siya, pilit niya iyong ibinabahagi sa amin, bagay na lubos kong hinahangaan sa kanya.

Ngayon, angkas pa rin ako sa bisikleta ng buhay niya. Nakikinig at naghihintay lang kung saan ako dadalhin ng kuwento niya. Ayaw ko man nung aming dinadaanan, siya pa rin ang may hawak ng manibela, nakikisakay lang ako sa kanyang paglalakbay.

“Dong… request ko lang… kapag nauna na ko sa yo, gawa ka naman ng isang article tungkol sa akin… babasahin ko pa rin naman yun saan man ako naroon”.

Alam kong malalagpasan mo rin kung ano mang unos ang dinadaanan mo. Alam kong hindi pinapabayaan ng Diyos ang mga taong gaya mo. Kaunting kapit pa kaibigan at makakaraos din tayo.

At gaya ng madalas nating sabihin sa bawat isa noong mga bata pa tayo, ito na rin siguro ang nais kong panghawakan mo na galing sa puso ko – “Basta ikaw, walang problema!”.

Ingat ka pre!

Hard to Believe

- eraserheads

I find it hard to believe
That all the pain that we are feeling
Has some meaning in this world
It's so hard to believe
That everything you see is different
From the things that you've been told
I wanted life to be this way
Just a little bit of love could mean so much
O please don't take it all away
But with you heaven is still close enough to touch
 

I find it hard to believe
That someone up there is waiting
With arms open wide and smiling
It's so hard to believe
When someone told me that your suffering
Is what you get for living
 

I wanted life to be this way
Just a little bit of love could mean so much
O please don't take it all away
But with you heaven is still close enough to touch
Because your love is still the only thing
That matters in this world
The only thing I can believe...

To My Everdearest

Kamusta ka na? Alam kong hindi ito ang unang pagkakataong sumulat ako sa iyo, pero sa tingin ko ito ang unang beses na ilalathala ko sa blog ko ang sulat na ito. Marahil magtataka ka, dahil hindi tula ang bigay ko sa iyo ngayon. Naisip ko kasing isalaysay na lang kung ano man ang takbo ng aking damdamin sa paraang sanay ang lahat. Baka kasi nagsasawa ka na sa mga korning tula at pilit na tugma ko kaya sa isang simpleng sulat ko na lang idadaan ang laman ng puso ko.

Ilang taon na rin tayong magkasama, ilang taon na rin nating pinanghahawakan ang mga pangako natin sa isa't-isa. Marahil mabibilang lang sa kamay ang nakakaalam kung gaano kahirap ang pinagdaanan natin lalo na nung nagsisimula pa lang tayong dalawa. Naging masalimuot ang dinaanan ko papunta sa iyo. Lahat kinaya kong tiisin para lang sa yo. Masaya ako’t ipinaglaban natin ang ating pag-ibig. Masaya ako at nanatili ka sa aking tabi kahit halos buong mundo ay nais lumayo sa atin. Minsan kapag inaalala ko ang simula natin, natutuwa akong isipin yung mga taong naniwala na kaya natin ito. Marahil sa pangyayaring iyon tumibay ang ating samahan. Marahil sa pangyayaring iyon naging mas malalim ang ating pagkakaibigan. Kumbaga sa espada eh nadarang sa matinding alab ng apoy bago nahubog ng pino.

Alam mo bang ilang beses ko nang inisip kung bakit ako ang nagustuhan mo? Sa kabila ng dami ng nangliligaw sa iyo, eh ako ang napili mo. Ano ba ang meron ako na wala sila? Sa dulo, mas nanaisin kong manatiling hindi ko ito alam para naman maipakita ko kung ano talaga ako at hindi lang nagtatago sa anino ng dahilan mo.

Naipakita ko sa iyo kung sino ako at kung ano ang aking pinanggalingan. Hindi ako mayaman at hindi rin ako galing sa marangyang pamilya. Isa lang ang kaya kong ipagyabang – ang paraan kung paano ako pinalaki ng aking mga magulang at mga kapatid. Marangal at maayos ang pamilya ko, yun lang ang tanging yaman ko. Labis akong nagpapasalamat sa Diyos at ikaw ang ibinigay Niya sa akin, dahil kasi doon nalaman ko kung gaano talaga ako kayaman dahil sa yo.

Hayaan mo akong batiin ka ngayon sa iyong kaarawan. Nawa'y manatili kang maging inspirasyon hindi lang sa amin ng iyong mga anak kundi pati na rin sa iyong mga kaibigan at katrabaho. Naalala mo ba nung gabi, eksaktong labing-tatlong taon na ang nakararaan? Sinabi mo sa akin na ako ang pinaka magandang regalong natanggap mo sa kaarawan mo. Alam ko nagbibiro ka lang noon, medyo nakainom ka kasi noon, pero hindi mo alam na tumatak sa isip ko yon. Biro man o hindi, sa puso ko pinanghawakan ko ang mga sinabi mo.

Maraming bagyo na tayong napagdaanan, maraming beses na tayong sinubok ngunit hanggang ngayon nananatiling buo at buhay ang ating mga pangako. Hindi ako magaling, hindi ko rin kaya maging isang perpektong lalake para sa iyo. Pero kapag kasama kita at ang ating mga anak, pakiramdam ko perpekto na ang mundo ko.

Sana wag ka magsawa sa mga pa cute na tula ko sa iyo. Sana mapangiti ka pa rin ng mga kulitan natin sa text tuwing umaga. Sana matiis mo pa rin yung mga hirit kong wala sa hulog. Sana pagbigyan mo pa rin ang aking mga pa-tweetums sa iyo. Kanina lang, alam ko kung paano ka napapangiti ng mga pun-text ko sa iyo. Kahit hindi ako kasing sweet ni Zoren, tandaan mo ikaw pa rin ang Carmina ng buhay ko.

Happy Birthday ulit Mommy, sana napangiti ka nitong aking munting sulat sa iyo. Wala akong regalo kundi ang puso ko.

Mahal na mahal kita. 

Ikaw na!

Dalawampu't-anim na Taon na ang Nakakaraan

Sa isang masikip na iskinita sa kalye ng Diesel, pilit akong pinasunod ni Donato. Maingay, mausok at tila lungga ng mahigit isang dosenang pamilya ang iskinitang iyon. Habang naglalakad, maraming mga mata ang pakiramdam ko'y nakatingin sa akin. Paminsan-minsan ay sumasabit ako sa mga nakasampay na damit sa gilid ng daanan na parang mga paninda lang sa tiangge. Maiksi lang ang iskinita ngunit bawat hakbang parang ilang metro ang layo para sa akin. Kahit sanay ako dumaan sa mga looban, dahil sa ganoong lugar din kasi ako lumaki, tila may kakaibang kaba pa rin akong nararamdaman habang binabagtas namin ni Donato ang masikip na daan.

"Dong, antayin mo na lang ako dito", ang bilin ni Donato na biglang pumasok sa isang maliit na pinto malapit sa dulo.

Bago pa man ako makasagot, natigilan na ako at di nakagalaw. Hindi ako taga-doon, kaya manipis na manipis ang bawat kilos ko. Kung pwedeng hindi huminga, ginawa ko na sana, dahil sa kaba.

Pagkatapos ng klase, niyaya ako ni Donato na pumunta sa kanila, may ibibigay daw sya sa akin na nakalimutan nyang dalhin sa eskwela. Ihahatid nya na lang daw ako pauwi sakay sa kanyang lumang bisikleta, kaya ako napadpad sa lugar nila.

Maya-maya, isang nakahubad na lalaki ang lumabas doon sa pintong unang pinasukan ni Donato. Halos singtaas ko lang siya ngunit may katabaan. Makapal ang malagong buhok, kaya iisipin mong malaki ang kanyang ulo. Sa buhok na ito, namukhaan ko kung sino ang lalaking iyon. Si Manuel, ang pinsan ni Donato, kaeskwela rin namin sya sa Mababang Paaralan ng Palanan. Mukhang hindi pumasok si Manuel sa eskwela.

Isa sa mga kinatatakutan noon sa paaralan namin si Manuel,  palabiro, palatawa pero kapag napikon bigla ka na lang hahamunin ng away. Kay Donato lang takot si Manuel. Hindi kami ganoon kadikit ni Manuel pero alam niyang malapit ako sa pinsan niyang si Donato.

Napatango ako nung magsalubong ang mata namin, kahit ayaw ko. Pakiramdam ko, yung sagot niyang pagtango ay tila pilit rin gaya ko. Dumiretso lang siya sabay kuha ng nakaparadang bisikleta sa gilid.

Ilang sandali pa, lumabas na si Donato, naka-pambahay na damit na sya. May isang supot na iniabot sa akin na aking ikinabigla. Sa aking pagkapa sa supot, alam ko na kaagad kung ano yung laman nito.

Isang lumang turumpo ang ibinigay sa akin ni Donato. Mabibilang lang ang tama nito sa ulo ngunit matulis pa rin kahit papaano ang pako nito. Halatang, maingat ang may-ari. May pinturang asul na guhit paikot sa gilid at isang makintab na 'thumbtacks' ang nasa tuktok ng ulo nito. Ito yung turumpong matagal ko nang hinihingi sa kanya.

"Sa yo na yan", ang mahinang nausal ni Donato.

Hindi ko maalala kung ano ang eksaktong isinagot ko dahil sa narinig sa kanya. Tila nagtatalo sa isip ko kung tatanggapin ko ba o hindi ang bigay niya sa akin.

"Ayaw na ni Nanay akong maglaro ng mga ganyan, matanda na raw ako." Halatang malungkot ang nararamdaman niya.

Grade 6 na kami noon pero mas matanda sa amin si Donato ng ilang taon dahil tumigil siya ng pag-aaral. Alam kong mahirap para sa kanya ang ipamigay ang iilang laruan niya, lalo na ang turumpong iyon dahil gawa iyon ng Tatay niya, kaya sobra akong humanga noon sa kanya.

"Gusto kong ikaw ang mag-alaga niyan kasi baka itapon yan ng Nanay ko kapag nakita pa dito."

Magkahalong lungkot at tuwa ang naramdaman ko noon. Nalulungkot ako dahil sa kung anong pinagdadaanan ni Donato, samantalang natutuwa naman ako dahil sa akin niya ibinilin ang kanyang turumpo. Tinapik niya ako sa balikat at niyayang lumabas na sa iskinita.

Sasabayan niya na lang daw akong maglakad papauwi sa amin dahil ginamit ng pinsan niyang si Manuel ang kanyang bisikleta. Habang naglalakad, pakiramdam ko nakalutang ako, ewan ko kung bakit.

Matagal kaming naging magkaibigan ni Donato kahit nagkahiwalay kami nung tumuntong kami ng High School. Paminsan-minsan ay dumadaan siya sa amin at minsan naman, ako doon sa kanila. Malayo ang pagitan ng edad namin ni Kuya kaya parang si Donato ang naging kuya-kuyahan ko sa eskwela.

Inihatid ako ni Donato hanggang sa bahay noong araw na iyon. Lubos ang aking pasasalamat sa kanya. Bago pa man kami naghiwalay, muli niyang ibinilin ang kanyang turumpo sa akin sabay bati.

"Happy Birthday nga pala, Dong, pagpasensyahan mo na yang regalo ko."

Hanggang ngayon hindi ko makalimutan ang regalong iyon. Hanggang ngayon pilit ko pa ring pinapantayan si Donato, kahit alam kong hindi ako aabot ni kalingkingan sa kanyang kabutihang loob at pagpapakumbaba.

Kung nasaan ka man pre, lubos ang aking pasasalamat. Alam kong alam mo yan.

Buendia sa Greenhills

sa isang pambihirang pagkakataon

ipinagpalit sa dalawang 501 na pantalon

eto na, at wala nang makakapigil sa akin dito

bawal akong kausapin at i-text sa araw na ito

Kalbong Edong

Semi-kalbo ako ngayon - para may magandang dahilan ako para magpatawa. Kadalasan kasi korni yung mga hirit ko, pero kapag nakita mo yung hitsura ko ngayon, baka hindi pa ako nagpapatawa ay natatawa ka na. Yung mga anak ko, nung nakita ako, kulang na lang ay magsigulong sa kakatawa. Si Wally at si Jose, baka kabahan kapag nakita ako.

Madalas kasi maiksing gupit lang ang buhok ko, clean-cut lang kumbaga... pero yung magpasemikalbo, ngayon ko lang ulit ginawa. Pagkatapos ko kasing isumpa yung pagpapakalbo ko nung high school, dahil sa bw%#*! na CAT na yan, tuluyan ko nang inalis sa isip ko yung idea na magpakalbo. Ngayon bumabalik ang multo ng aking nakaraan.

Ayaw na ayaw ng tatay ko pag maigsi ang buhok ko, hindi daw bagay sa akin, mas gusto nya yung parang may alon sa buhok ko, mas mataas daw ang pogi points ko pag ganon. Don naman ako natutuwa kay tatay, kaya lang si misis naman ay ayaw ang mahabang buhok para sa akin. Mas gusto nya raw ang maiksi dahil malinis tingnan, pag mahaba daw kasi ang buhok ko para daw akong... wag na lang, baka makakuha pa kayo ng ideya para tuksuhin ako. :)

Kaya habang nabubuhay pa si Tatay, mahaba ang buhok ko. Mana daw kasi ako sa kanya sa kapal ng hibla ng buhok. Kung tutuusin, matanda na si Tatay pero madalang pa rin ang puti sa kanyang buhok at hindi ni minsan ito numipis o nakalbo. Ayaw ko syang ma-disappoint dahil sa buhok ko kaya't matagal akong nagpahaba ng buhok. Matagal na gumamit ng shampoo, conditioner at gel, madalas ding magpagupit at magpa-hairspa. Malakas kumain ng oras sa harap ng salamin, lalo na kapag natapos maligo. Magastos at time-consuming kapag mahaba ang buhok ko. Siguro ngayon, naintindihan na ni Tatay kung bakit ako nagpagupit ng maigsi.

Kasabay ng pagpapagupit ko ang pagpapahaba ko naman ng bigote at balbas. Ito kasi ang ginagawa kong sukatan kung gaano na kahaba ang inihaba ng buhok ko. Kaya lang, wala ring epekto yung balak kong clean-cut effect, kasi naging mas madungis akong tingnan dahil doon. Marami ang nakapuna at marami ang bumati, Daniel Bigoti ang tawag ko sa sarili ko noon. Itong nakaraang weekend lang, nag-ahit ako ng balbas at bigote. Sibak.

Sabi nila, ang sikreto ng lakas ni Samson ay nasa haba ng kanyang buhok, ako naman ay nasa haba ng aking bigote. Kaya ngayon halos mag-iisang linggo na akong maysakit, pagkatapos kong mag-ahit. Yung long-weekend sa iba, naging longer weekend sa akin. Kung yung iba, bakasyon ang kaso, sa akin trangkaso. Ngayon, mas malakas na akong magpatawa. 

Kaya, saan ka ba makakakita ng kalbong ngongo? Ngito lang ngi ma? :)

Patay na Araw

Lumaki akong hindi pumupunta sa sementeryo tuwing Undas. Sa bahay lang kami nagdaraos ng Pista ng mga Patay. Magsasama-sama kami doon, sabay-sabay kakain, kwentuhan at kung ano ang maisipan, wala talagang nakaplano. Hindi kami kabilang sa mga nakikipagsiksikan sa sementeryo tuwing Undas dahil wala dito sa Manila ang aming mga yumaong kamag-anak.

Sa umaga ay pag-uusapan na naming magkakapatid kung ano ang dapat lutuin para meryenda sa hapon at pang-hain na rin sa mga patay. Marami ang aming pinagpipilian, nariyan ang biko, ginataang bilo-bilo, ginataang munggo o di kaya’y bibili na lang ng pitsi, bibingka o pansit. Ayaw na ayaw naming isama sa usapan ang tungkol sa paborito ng Nanay ko na palitaw, dahil simula’t-sapul na magka-isip kami, ito parati ang niluluto ng Nanay ko tuwing Araw ng mga Patay, at dahil don, purgang-purga na kami dito. Kadalasan, kapag nakakakita ako ng palitaw kahit saan man, lagi kong naitatanong sa sarili ko kung Undas na ba?

Sa Hapon ay magdarasal si Nanay habang nakahain sa altar ang mga niluto naming mga meryenda. Hindi ko maintindihan ang dasal ni Nanay, nag-aalangan ako kung bisaya ba ito o Latin, basta nakikisabay lang ako kung minsan. Lagi ko rin pinag-mamasdan ang mga pagkain sa altar, baka kasi nababawasan o nagagalaw. Hanggang ngayon, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung sakali mang makita kong nababawasan nga yung mga pagkaing nakahain. Gusto kong makita na ayaw.

Kapag gabi na ay magtitirik na kami ng kandila sa harap ng bahay namin. Kung ilan ang kandila, ganon din ang bilang ng aming mga kamag-anak na nasa kabilang buhay na. Ito madalas ang aking pinaglalaruan. Sa looban namin dati, kapag dumaan ka sa Araw ng Patay at gabi, tila ay ikakasal ka, sa dami ng kandila sa bawat pinto na nakalinya na madadaanan mo. Hahayaan na lamang ng mga may-ari na maubos ang mga kandilang ito na madalas nakapasok pa sa bibig ng mga bote ng beer.

Kapag lumalim na ang gabi, maghihintay na kami ng mga nakakatakot na palabas sa TV at tatakutin ang aming mga sarili. O di kaya’y makikipagkuwentuhan sa mga kaibigan tungkol sa mga kababalaghan at katatakutan, tapos hindi makakauwi sa bahay nang mag-isa.

Simple lang kami magdaos noon ng Undas, walang sementeryo, walang puntod, walang bulaklak, walang trick or treat. Ni ang maglinis ng libingan o mag-ipon ng ga-bolang kandila ay hindi ko minsan naranasan. Nasanay na ako sa ganitong simpleng sistema.

Pero simula bukas, maiiba na.

Scared of the Dark

- by Samantha Joy 

I have a great story to tell all of you

It happened to me, maybe a year or two

You may not believe this, but it’s all true

Hopefully, it will not release the fear out of you.

I woke up around 1AM, I was feeling kinda uneasy

Even without my blanket, I was sweating profusely

It was pitch black in our room, I was groping literally

Then I realized that we all have no electricity.

From the outside, the wind was terribly howling

It was signal # 3 from the news that evening

I tried to wake up my dad who is tired and sleeping

Since there is a little voice that I am hearing.

I grabbed my cellphone and used it as a light

I need to go to the bathroom coz I was feeling tight

Eventhough scared, I stood up with all my might

But at the bottom of our front door, I saw a spark of light.

The fear inside of me became stronger even more

I was seeing the wind echoing through the corridor

I have never felt like this in my life before

Then suddenly, I heard a faint knock at the door.

I thought, who on earth will even bother,

To visit us at this time and weather

I really need to wake up my sleeping father

Because the faint knock is really getting stronger

Every second, it was getting more grim

My head was so big, I felt cold like ice cream

I thought there was nothing I could do but scream

Suddenly, I fell off my bed, I realized, bad dream!

Ako si Edong, laking Palanan

Mahigit dalawampung taon na akong lumisan mula sa aking lugar na kinalakihan sa may Barangay Palanan. Matagal akong kinanlong at hinubog ng lugar na ito. Maraming pagkakataon akong natukso na balikan ito, ngunit hindi ako makahanap ng tamang tiyempo, para bang laging may pumipigil, laging may humaharang. Hanggang sa isang araw, tila akmang-akma ang pagkakasunod ng mga planeta, inihatid ako ng aking mga paa sa aking kinalakihang lugar.

Sa kalye ng Dian, sa kanto ng Calatagan, malapit sa isang maliit na ilog, nabuo ang aking kamalayan sa mundo. Ang lugar na ito ang naging saksi sa aking pagkabata hanggang sa pagbibinata ko. Marami sa aking mga ala-ala, sa kanya umiikot.

Pagkababa ko pa lang mula sa bus na aking sinakyan, tila nagbalikan sa aking gunita ang mga pangyayari sa kalyeng aking tinatapakan. Hindi ko alam kung ano ang hinahanap ko pero sa likod ng lahat ng alaala, nais kong balikan sa lugar na iyon ang isang mapait na yugto sa aking buhay. Ito marahil ang pumipigil sa akin na balikan ang lugar na ito. Nais kong pakawalan ang sarili ko sa mga multong bumihag sa aking kabataan. Sa tingin ko, ngayon ang tamang panahon.

Ang pamilyar na tanawin ng mga pedicab drayber sa kanto ng Buendia at Dian ay nagdulot ng panimulang ngiti sa akin. Minsan na kasi akong sumubok na magpedicab drayber kahit alam ko yung panganib na dulot nito sa aking musmos na katawan. Hindi raw kasi mailalabas ng kaibigan kong si Komang ang pedicab nila dahil may sakit siya noon, kaya nagprisinta akong, ako muna ang maglalabas niyon. Bulok na ang pedicab nila Komang pero umaandar pa naman. Hindi ako kalakihan noong binatilyo ako, kaya namimili ako ng mga pasahero ko. Ayoko ng matataba o yung may mabibigat na dala. Nagdadalawang-isip kasi ako kung sino ang unang bibigay sa amin, yung tuhod ko ba? Yung bulok na pedicab nila Komang? O yung pasahero ko?

Sinubukan kong kilatisin ang mga pedicab drayber sa pila doon sa tabi ng Mercury Drug, nagbabakasakaling may kakilala pa ako pero wala na akong mamukhaan. Tila gradweyt na lahat yung mga ka-batch ko sa pagsikad. Imbis na sumakay ng pedicab, mas pinili kong lakarin na lang ang kahabaan ng kalyeng aking naging kanlungan sa mahaba at tila mabilis na panahon ng aking kabataan.

Dahan-dahan akong pumikit at inalala ang huling anyo ng lugar na iyon bago kami tuluyang lumipat ng tirahan. Kung tutuusin, malayong-malayo na ang hitsura ng aming baranggay kumpara sa dati, mahigit dalawampung-taon na ang nakararaan. Wala na yung bulalohan ni Mang Emiliano, na kapag nahigop mo yung sabaw ay tiyak tanggal ang anumang bara sa iyong ilong. Wala na rin yung maliit na pandesalan malapit dito, na paboritong tambayan naming magkakaklase tuwing Sabado ng hapon. Pinalitan na sila ng mga mini-grocery stores na parang 7-11 at makukulay na apartment rows na sa pangalan pa lang ay alam mo nang mahal ang upa dito.

Hindi gaano mabilis ang lakad ko dahil gusto kong itatak sa isip ko ang bawat bagay na nakikita ko at ikumpara kung ano ang dating naandoon. Kapag nakakita ako ng pamilyar na lugar o pangalan, hindi ko maiwasang ngumiti kahit paano. Gaya ng mga puno ng kamyas sa kalye ng Guernica na minsan naming nilimas magkakaibigan ang mga bunga nito, naandoon pa rin siya at hitik pa rin sa bunga. Ang waiting shed malapit sa kalye ng Dayap na paborito naming taguan kapag naglalaro ng Cops and Robbers ay tila nag-iba na ng hugis. Naandon pa rin ang Three House sa kanto nito na minsan na naming binalak na pasukin ngunit pinalabas kami dahil mga bata pa daw kami. Hanggang ngayon palaisipan pa rin sa akin kung ano talaga ang nakikita doon sa loob ng Three House na iyon.

Kapuna-puna na parang lumiit ang kalye ng Dian kumpara dati. Nung bata pa kasi ako ay tila ga-milya ang tatakbuhin ko makatawid lang ako sa kabilang parte nung kalye, ngayon, ilang hakbang lang nakatawid na ko. Kapansin-pansin din na wala na ang mga bakanteng lote na aming hinuhulihan ng mga tutubi at gagamba, pinalitan na sila ng mga nagtataasang condominium, apartelle at iba pang mga establisyimento. Oo nga pala, nasa Makati pala ako, bawat metro kuwadrado ng lote ay may presyo.

Nakalulungkot din pala kahit paano kapag iniisip mo at inaalala ang nakaraan. Lalo na nung madaanan ko ang dating bahay nila Shiela, yung crush ng buong barkada namin. Tuwing nakikita ko kasi ang bahay nila, kakaibang ligaya at kaba ang dulot nito sa akin, lagi ko kasing iniisip na nakadungaw sa isa sa mga bintana ng bahay nila si Shiela na kumakaway sa akin habang susuklian ko sya ng matamis na ngiti. Nung dumaan ako nung oras na yon, wala na yung bintana at wala na yung bahay na aking pinagkukunan ng saya - mas naramdaman ko ang lungkot.

Wala na ang dating bahay ng Intsik na pinagbibilhan namin ng mga naipon naming dyaryo, magasin, karton, bote, bakal at aluminyum. Gandang-ganda kasi kami sa anak nitong babae na laging nakapantulog ang damit. Bihira siya lumabas ng bahay kaya hindi kami nagkaroon ng pagkakataong makilala siya. May asawa na halos lahat kaming magkakaibigan nang malaman naming si Angel Locsin pala ang batang hinahangaan namin dati sa bahay ng Intsik.

Pagdating ko sa kalye ng Calatagan, hindi ko namalayan na nangingilid na pala ang luha ko. Marahil, dulot ng saya at katuparan ng aking misyon noong araw na iyon. Dito kasi sa kantong ito, iginugol ko ang ilang taon ng aking pagkabata, pagkabinata at pakikipagkaibigan sa aking mga kababata. Saksi ang mga poste ng kuryente at mga pader na walang imik sa bawat sigaw, ngiti, away at tawanan ng buong barkadahan namin.

Saglit akong umupo sa mainit na bangketa at iniikot ang aking paningin sa paligid. Naglalaban sa isip ko ang dating hitsura ng lugar at ang mga bagay na nakikita ko ngayon. Sa dating bahay nila Komang nakatayo ngayon ay isang tila warehouse na gusali, mataas ang pader at maduming puti ang kulay nito. Nabawasan din ang mga puno ng tuba na dati'y nagpapalimlim doon sa lugar na yon. Sa kabilang kanto, sa bahay nila Julius, nakatayo pa rin ang lumang hitsura ng bahay nila, iba na nga lang ang pintura. Sa dulong bintana sa taas, ang dating kuwarto ni Bobby, ang kuya ni Julius. Ito ang hide out ng aming barkada, kapag napagsasarhan kami sa kani-kaniyang bahay, dito kami sa kuwartong ito nagpapalipas ng magdamag. May sikretong daanan ito mula sa bubong na iilan lang ang nakakaalam. Maraming lihim ang nabunyag sa silid na iyon na hindi ko pwedeng ilahad dito.

Sementado na ang lupang aming pinaglalaruan ng dyolen. May takip na ang kanal sa kanto na minsan kinahulugan ni Kwatog. Wala na ang puno ng ipil-ipil malapit sa poste ng ilaw. May malaking gusali nang nakatayo sa dating bakanteng lote na tinatawag naming 'garden'. Bago na ang street sign na mukhang umiilaw kapag gabi at wala na rin ang basketball ring na nakapako sa puno ng niyog malapit sa kanto ng Florida. Iba na ang kalyeng kinalakihan ko pero ramdam ko pa rin ang pagbati nito sa aking muling pagdating.

Ang dating maluwag na kalye ng Calatagan na puno ng malulutong na tawanan at hagikhikan, tuwing kami ay naglalaro ng patintero o tumbang preso ay sadyang sumikip na, sa dami ng sasakyang nakaparada sa magkabilang gilid nito. Ang kalyeng isinasara tuwing pista dahil sa dami ng mga palaro ay tila nilamon na ng industriyalisasyon ng lugar. Ibang-iba na talaga ang lugar na kinamulatan ko.

Kung nadaanan mo ako nung araw na iyon na nakasalampak sa bangketa, hindi mo maitatanggi na napansin mo ako. Maayos ang bihis ko, nakamaong na pantalon at puting damit ang suot ko. Ngunit pinili kong maupo sa bangketang iyon dahil inaalala ko ang pangyayaring naganap, dalawampung taon na ang nakararaan. Ang pangyayaring hanggang ngayon ay di ko matakasan. Nagdulot ito ng kakaibang pagkamuhi ko sa sarili at pagkakaroon ko ng 'inferiority complex'. 

Sa tapat ng bangketang iyon, kitang-kita ko ang bakas ng aking nakaraan. Nakaguhit sa semento na tila inukit ng panahon. Hinawakan ko ito at kinapa ang lalim. Walang duda, ito nga ay marka na ako ang may dulot. Patawarin nyo ako kung hindi ko masabi ang tungkol dito dahil hanggang ngayon ay pinaglalabanan ko ito. Hindi ko pa rin kayang ilahad sa inyo ang bagay na ito.

Mayamaya, tuluyan nang pumatak ang luha ko. Kung dulot man ito ng saya o lungkot dahil sa aking mga nakita o nasaksihan, kayo na po ang bahalang humusga.

Ito ay aking lahok para sa saranggolablogawards.

Byaheng Espesyal

Isang araw, may natanggap akong malaking regalo

Mula sa Tatay kong sa ibang bansa nagtratrabaho

Nagulat ako nang makita ko ang laman nito

Ito kasi ang regalong matagal nang gustong matamo

Isang laruang kotse na kaya akong isakay

Makinis ang upuan, abuhin ang kanyang kulay

Walang gasolina, walang bateryang nakalagay

Di-pidal nga lamang ito, baka ako mangalay

Sa buong barkada bigla akong naging bida

Dahil sa kotse kong sa bahay nakaparada

Gustong maki-angkas ng bawat isa sa kanila

Ang iba, nag-aabot pa sa akin ng barya

Tuwing umaga pagkagising, kahit walang almusal

Sasakay sa laruan, brief lang ang salawal

Kapag sakay ako dito, para akong namamasyal

Nagiging pogi ako kaya takbo ko'y ubod ng bagal

Kapag nakasakay, pakiramdam koay naglilibot

Ang buong bansa natin, tila aking inaabot

Bawat makitang bagay, sa isip ko'y pinapaikot

Halika sumabay, kahit hanggang saan tayo umabot

Ang mga halamang bermuda sa hagdan ni Aling Pao

Parang hagdan-hagdang palayan lang ng mga Ifugao

May mga puting bato na kumikinang sa sikat ng araw

Akala ko lumipat na doon ang Pearl Farm ng Davao

Napadaan ako sa bintana ng bahay nila Sarah

Namangha ako sa mga kulay ng kanilang kurtina

Nung humangin ay parang umaalon sila

Sasabay muna ako sa mga vinta ng Zamboanga

Di ko kaagad napansin, ako pala ay napapatakan

Ng mga tulo sa sampayan ni Aling Telan

Ang pagpidal sa sasakyan ay aking binilisan

Baka malunod ako sa Talon ng Pagsanjan

Iniwasan ko rin ang tilamsik ng tubig sa bangketa

Mula sa nabutas na tubo ni Tita Lorena

Pero tumigil ako saglit at pinanood ko muna

Parang Fountain Show lang doon sa Luneta

Mula sa malayo, may tinanaw pa ako doon

Sa bahay nila Ron, ang ganda ng kanilang bubong

Umuusok ang gitna, parang nagluluto ng turon

Pidal lang ng konti, malapit na ako sa Mayon

Papa-aircon ko ang sasakyan ko, sabihin ko kay Tatay

Para sa malalayong byahe, ito ay babagay

Pansamantala siguro, pwede na itong pamaypay

Konting usok lang ng siga, dito na ko sa Tagaytay

Hindi ko napansin, malayo na pala ang napuntahan

Kailangan ko nang umuwi, baka abutan pa ng ulan

Liko dito, liko doon, ano ba ang aking nadaanan?

Zigzag ng Baguio o sa kuweba ng Palawan?

Naririnig ko na ang sutsot sa akin ni Nanay

Kailangan kong bilisan at tumawid sa tulay

Mahaba talaga ang San Juanico ng mga Waray

Uy, bakit ang daming tao ngayon sa Boracay?

Maaga akong matutulog para handa na bukas

Marami akong balak daanan at gustong iangkas

Bulacan, Bacolod, Binondo at Batangas

Baon lang ang aking imahinasyon, na walang kupas

Pagkagising bukas, kakain lang ako ng almusal

Sasakay na agad, kahit brief lang ang salawal

Isasama kita, tayo ay masayang mamamasyal

Sa sasakyan ko, laging byaheng espesyal.

Ito ay aking lahok para sa saranggolablogawards.

Walang Katumbas

lahok sa saranggolablogawards.com

Si Edong, Pusong Bato

Si Edong Angara daw ang may akda ng Cybercrime Law. Eh ano ngayon? Makulong na ang dapat makulong pero di niyo kayang pigilin ang tawa ninyo dito.

Sam-azing

Early this month my daughter Sam ran for a seat at the Student Council at their school, as advised by her teacher. Despite being timid and shy, the whole family supported her. I made her campaign speech, her Mom taught her some techniques in public speaking and Nicole openly campaigned for her. We were all excited come election day.

When the votes were casted and tallied, Sam lost the Student Council seat by a mere eleven votes. She was devastated. She gave it all but still that was not good enough. Many expected her to win but still she lost the election.

I remember experiencing the same when I was in grade 5. I told her about my experience and said that it is really not meant for her. Perhaps God has other big plans for her, not in the student body but maybe in other fields.

Few of us knew that the great Napoleon tried to be an essay writer but failed miserably. Englishman William Shakespeare was also a failure as a wool merchant. US President Abe Lincoln was ineffective as a storekeeper. Michael Jordan failed as a baseball and football player during his high school days - but none of them gave up. They moved into other fields, tried other things for which they were better fitted. The rest was history.

Days after the election, Sam's first grading report card was given. I have to leave work early so as to get the card and talk to her class adviser about Sam's schooling. Upon seeing the card, I was amazed. Her highest grade was 96 while her lowest was 87. Her teacher congratulated me and said that Sam ranked # 1 in their class. Wow! That's a stunner!

I remember Tatay saying to me that when God closes the door, He opens the window. In Sam's case, the window is quite bigger than the door. I couldn't help but felt grateful about it. After all the hardwork and patience, Sam reaped her rewards.

Yesterday, Sam was one of the few students from first year high school to be chosen as participant to the Quiz Bee competition for High School division. All major subjects (Math, Science and Araling Panlipunan) were involved in the questions. Sam passed the EASY and the AVERAGE portions. During the DIFFICULT round, nobody was able to answer the first two questions. When the third question was asked and was about World History, Sam had a slightest hint about the answer but was not sure about the spelling. When all the cards were raised, only Sam got the correct answer.

She was declared as the Quiz Bee Champion for High School beating all participants from First year to Fourth year. My daughter couldn't believed what was happening and like her, I was stunned again. When we recovered from the adrenalin rush, I told her that these are still part of God's plan for her. She said that God was giving more than enough for her. I said that we have a big God, and when He gives something, it is always bigger than what you expected.

Sam did not win the election but she won the hearts of many and earned the respect she deserves. God is really amazing.