Breathtaking

Day 1 sa Sugbu

Dumating kami sa Cebu bago magpananghalian. 

Sinundo kami ng isang van mula airport at dahil ngayon lang ulit ako nakabalik sa Cebu, tila nililibang ko ang sarili ko sa pagmamasid sa kapaligiran habang binabaybay ng sasakyan namin ang daan papuntang hotel. Makukulay ang mga pampasaherong jeep nila kahit iba ang hitsura nito sa mga jeep na pumapasada sa Manila. Tinanong ko yung drayber namin kung color-coded ang mga jeep doon, hindi naman daw ang sabi niya, trip lang talaga nilang kulayan ng iba-iba.

Sa isang kilalang hotel kami nanuluyan. Maganda ang hotel, 5-star daw sabi nila. Tabing-dagat ito kaya't sobrang maaaliw ka sa tanawin mula sa kuwarto mo. Bahagyang pahinga lang muna kami doon at sumibat din kami para mananghalian.

Dinala kami ng drayber namin sa kilalang Su Tu Kil na kainan (homonym ng Shoot To Kill). Parang Dampa sa Paranaque, bibilhin mo ng buhay yung isda at magpapaluto ka, sariwang-sariwa ang dating. Doon papasok ang SuTuKil, depende sa kung ano ang ipapaluto mo. Su (para sa Sugba), ito ang bisaya ng inihaw; Tu (para sa Tu-wa), luto na may sabaw; at Kil (para sa Kilawin), luto na hindi niluluto. 

Pagkakain, bumalik ulit kami sa hotel upang magbihis at maghanda para sa susunod na pupuntahan - ang Crown Regency Hotel. 

Sa hotel na ito matatagpuan ang sikat na Skywalk. Yung maglalakad ka sa gilid ng rooftop ng hotel at raramdamin mo ang nginig, lula at kaba. May mga rides din na iikot sa tuktok ng hotel na kitang-kita mo ang buong tanawin ng Cebu. Acrophobic ako kaya di ko na pinag-aksayahan yon ng panahon at memory ng camera. Nilibang na lang namin ang sarili namin sa 4D adventure theater doon din sa hotel na yon. Noong umpisa ay ok lang sa bunso kong anak pero wala pa sa kalahati ng palabas ay di na niya kinaya ang takot, kumandong na sa akin at di na muling nanood. Sayang, paparamdam ko pa naman sa kanya yung mga buntot ng daga na dumaan sa ilalim ng binti ko.

Pagkatapos ay dumaan muna kami sa simbahan upang sumimba sa isang anticipated mass. Isang paraan ng pasasalamat naming pamilya sa biyayang ipinagkaloob sa amin. Pasasalamat din ng asawa ko sa panibagong taon sa kanyang buhay at pasasalamat ko din sa pagkakataong muli kaming nabuong magpamilya.

Pagkatapos noon ay muling naghanap kami ng makakainan. Napadpad kami sa kilalang AA BBQ, nilantakan namin ang kanilang mga house specialties. Iniisip ko kung ano ang kakaiba sa bbq nila kumpara sa iba pero hindi ko maubos maisip hanggang sa maubos ko ang ulam ko.

Pagod at latang-lata, hindi na napigilan ang antok ng mga anak ko bago pa man kami makabalik ng hotel nung gabing iyon. Mula sa balcony ng aming kuwarto, tanaw ko ang maliliit na ilaw sa kalawakan ng Cebu. Ramdam ko ang halik ng hanging mula sa karagatang nasa kaliwa ko. At bakas sa akin ang ngiti ng isang araw na nagdaan na puno ng saya at kaligayahang hindi kayang bilhin ng pera. 

Pagod na ang katawan ko pero hindi pa ako dalawin ng antok. Maya't-maya ang pahangin ko sa aming balcony na tila inaabangan ko ang pagdating ng bukas para sa mga panibagong adbentyur namin.

Sugbu

Maaga pa lang, gumising na kami. Matagal na naming hinantay ang araw na ito at sabik na sabik ang buong pamilya para dito. 

Alas-singko y medya na ng umaga, kung normal na araw lang ito, malamang tulog pa kaming lahat, pero dahil bibiyahe kami ngayon papunta sa Cebu, gising na gising na kami at higit sa lahat, walang sumpong ang bunso naming si Nicole.

Sa airport, kahit matagal kaming mag-hintay para sa aming ‘boarding’, inaliw na lang namin ang aming mga sarili mula sa samu’t-saring nakikita sa airport. May ilang PBA players kaming napansin at ilang artista na pasikat pa lang, eh kung umasta ay feeling pagkakaguluhan na sila. Pero hindi sa kanila tumutok ang lente ng aking kamerang dala bagkus mula sa isang mukhang, hangang-hanga ako sa kagandahan.

 

Kaarawan kasi ng mahal kong asawa at naisipan naming sa Cebu namin ipagdiwang ang kanyang birthday.

Second time pa lang makasakay ng aking mga anak sa eroplano kaya't naandoon pa rin ang excitement. Lagi nilang inaalala ang kanilang karanasan noong una silang makasakay.

 

 

 

Ang Tindahan ni Aling Belen

Amoy ng pinipritong saging na saba sa asukal na pula ang madalas gumising sa akin tuwing hapon, doon sa aming bahay sa looban. Isa ito sa mga paborito kong lutuin na meryenda ni Aling Belen – ang banana cue. Katapat kasi ng pintuan namin ang butas ng kusina nila Aling Belen kung saan lumalabas ang nakakagising na amoy ng kanyang mga meryenda. Kapag nalanghap ko na ito, daig ko pa ang naalimpungatan sa biglang gising ko, tila binubuhay ng matamis na amoy ang bawat kalamnan ng katawan ko.

Si Aling Belen ang may-ari ng tindahan sa harap ng aming looban. Isang sari-sari store ito na may karinderya na may fruit stand. Iba’t-iba ang tinda ni Aling Belen sa kanyang munting puwesto. Mga kendi at sitserya na malakas makaakit ng bata, lalo na kapag may libreng laruan ang mga ito o di kaya may pabunot na numero. Isa sa madalas umubos ng aking pera ang tig-sisingkong ‘papula’, isang maliit na bubble gum na bilog at matingkad ang pagkakakulay pula. Sa sobrang tingkad ng kulay nito, kaya nitong gawing kulay pula ang iyong buong bibig (mula dila, labi, ipin at siyempre pati laway), kahit isang piraso lang.

Ang fruit stand ni Aling Belen naman ay di nauubusan ng prutas kahit gaano karami pa ang bumili doon. Ito ang nagsisilbing senyales sa akin kung anong prutas ang nasa panahon. Tumitingkad ang kulay ng kanyang tindahan dahil sa dami ng klase ng prutas na tinda niya. Mula sa mga hinog na pinya at pakwan na hati-hati hanggang sa mga hilaw na manggang nakababad sa tubig na may katabing isang garapon ng mabangong bagoong. Sa hitsura pa lang ng bagoong at mangga, tiyak dadaigin mo pa ang isang asong ulol sa paglalaway. Madalas dinadayo pa ito ng mga de-kotse para pakyawin ang kanyang mga prutas. Mga atis na pwedeng gawing asukal sa tamis; santol na sinlaki ng hinlalaki ang mga buto; Indian mango na parang hinog na mangga; lansones na madalas dalawin ng mga itim na langgam; mga dalanghita, rambutan, avocado, papaya at siyempre ang walang kamatayang saging na latundan at lakatan. Madalas naming abangang magkakaibigan ang pagsapit ng panahon kung saan pinamimigay na lang ni Aling Belen ang ibang prutas na hindi naibenta kesa sa mabulok pa ang mga ito. Kahit medyo iba na ang kulay at lasa ng ilan, iba pa rin talaga ang sarap kapag libre.

Meryenda ang pinakapaborito kong bilhin sa tindahan ni Aling Belen. Ito ang nagbibigay lakas sa akin para sa mga aktibidades ko sa hapon. Banana cue o di kaya turon ang madalas kong meryenda. Kaya kong umubos ng tatlong stick ng banana cue o di kaya limang turon na malalaki. Minsan naman, sinusundutan ni Aling Belen ang kanyang menu ng mga ginataang munggo, sopas na mainit, arozkaldo, saging con yelo at mga kakanin tulad ng biko at palitaw. Dito ako namulat sa iba’t-ibang klase ng mga meryenda na pwedeng pagpilian maliban sa pandesal at pandecoco. Ngunit ang pinaka da best ika nga sa lahat ng tinda ni Aling Belen ay ang kanyang halo-halo. Walang duda, walang kaparis, walang kayang pumantay.

Ang pinaka sekreto daw sa halo-halo ni Aling Belen ay siya mismo ang nagluluto ng lahat ng kanyang mga halo. Sa ube pa lang, makakalimutan mo na ang sarili mo sa sarap, eh kapag kumain ka pa ng kanyang leche flan, eh baka pati pamilya mo makalimutan mo. Sa halagang anim na piso, solb na ang init sa katawan mo. Sa dami ng sahog na sinamahan pa ng sabaw ng saging na matamis at gatas na malabnaw na tumunaw sa ginadgad na yelo, tila wala ka nang hahanapin pa. Nung minsan kong natikman ang halo-halo ng Razon at Digman, hindi ko napigilang alalahanin ang sarap ng halo-halo ni Aling Belen.

Minsan nakakalungkot isipin na hindi ko na matitikman muli ang mga meryenda at tinda ni Aling Belen. Wala na kasi ang aming looban. Kasabay ng pagguho ng aming tirahan ang dahan-dahang pagkawala rin ng mga meryendang kinagigiliwan ko. Bagamat buong-buo sa isip ko kung ano ang lasa ng mga ito, tila hanggang ngayon hinahanap-hanap sila ng dila ko.

Ano ang Hindi Kayang Gawin ni Manny Pacquiao?

Wala na atang kayang tumalo pa sa galing at bilis ni Manny Pacquiao sa boksing. Kahit sino ang ihain sa kanya, tiyak pupulbusin lang. Sa ngayon, siya na ang may hawak ng pinakamaraming championship belt sa pinakamaraming weight division - pito! Ganon kabangis ang ating Pambansang Kamao.

Sabi sa Time magazine, kung saan siya ang cover, bumababa daw ang crime rate ng Pilipinas kapag may laban si Pacquiao. Hanep! Parang superhero talaga! Basta ang alam ko lang, nababalewala ang mga appointments at schedules kapag may laban si Manny. Tumututok sa kanya ang karamihan sa mga Pilipino, mapa bata man yan o babae. Dagdag pa nga ng iilan, kaya daw pag-isahin ni Manny ang buong Pilipinas. Pag-isahin in the sense na iisa ang ating gagawin - manonood lang ng laban niya. Kung ganon, pwede tayong pumasok sa Guinness Book of World Records bilang ang pinakamaraming lahi na sabay-sabay na nanood sa TV, sa sinehan, sa pay-per-view o sa live streaming ng isang sporting event.

Sa dami ng accomplishments ni Manny Pacquiao at sa dami ng kanyang perang nakuha sa mga laban niya, ano pa kaya ang hindi niya kayang gawin? Kaya niya na kayang manalo sa eleksyon?

Sabi ng National Artist na si Rene Villanueva, ang hindi nagawa ni Pacquiao ay ang turuan tayong lumaban sa bawat hamon ng buhay. Bagamat naging magandang halimbawa ang kanyang mga pagkapanalo sa boksing, hindi pa rin sapat ito upang matuto ang mga Pilipinong maghangad ng kahit kaunting kaginhawahan sa buhay. Mangarap ng maayos at huwag isipin kung paano makakaraos lang bagkus trabahuhin kung paano makakaahon sa pagkalugmok. Sabagay, tama si Rene Vilalnueva, sobra na siguro kung iaasa pa naman natin ito kay Manny Pacquiao.

Kahapon, lumabas ang second grading report card ng aking anak na si Sam. Umaga pa lang, excited na siya para makita ang resulta. Noong first grading kasi, nasa second-place siya, kaya ganon na lang ang kanyang pananabik.

Gabi na nang dumating ako sa bahay, hindi ko na siya inabutang gising. Nais ko sanang makipagkuwentuhan pa, ngunit maaga daw nakatulog sabi ng aking pinsan. Agad kong hinagilap ang kanyang report card at tumambad sa akin ang mga matataas niyang grado. Lahat nasa line of 9 kaya lalo akong napabilib. Isang maliit na certificate of merit ang nakaipit sa kanyang card. Nakasulat dito na nasa ikatlong puwesto ang aking anak sa klase. Bagamat nalungkot ako pansamantala, masaya pa rin ako para sa aking anak dahil alam kong ibinigay niya ang kanyang buong makakaya para makuha ang puwestong iyon.

Kilala ko ang anak ko. Isa siya sa napaka competitive na taong nakilala ko. Kaya alam ko kung gaano kalaki ang epekto ng katayuan niya sa klase ngayon. Alam kong dinamdam niya ito kaya maaga siyang nakatulog.

Gaya ng madalas, gumawa ako ng isang maikling liham para sa kanya at iniipit ko iyon sa kanyang card. Laman noon ang aking walang hanggang paghanga sa kanya kahit ano pa ang nakasulat doon sa mga grado niya. Sinabi ko sa kanya na mana siya sa kanyang mommy na matalino at masipag mag-aral. Lagi niya lang iisipin na ang mahalaga ay ginawa niya ang abot ng kanyang makakaya para dito.

Bagamat bumagsak siya sa second round, alam ko kung paano bumangon at magsikap muli ang anak ko. Ang hindi nagawa ni Manny Pacquaio sa iba, tila natutunan na ng aking anak. Hindi siya nakukuntento na makaraos lang ng basta-basta, kundi aahon siyang muli at pipiliting umangat, mangangarap at haharapin ang bawat hamon, parang Manny Pacquiao. Lagot sila ngayon, antayin nila ang round 3.

Ting! Ting!

Eleven - 11

Ito ang untold story ng aking labistory (Part IV).


Sa isang mumurahin at pangkaraniwang restawran sa may bandang West Avenue ko dinala ang aking girlfriend na si Thess. Akala niya ay isang ordinaryong date lang namin ito pero nagtataka siya kung bakit ako ay naka pangmalakasan na porma. Matagal ko na itong pinaghandaan at pinagpraktisan kaya plantsado ang bawat kilos ko.


Ito ay ang aming 1st year anniversary bilang magkasintahan at ito rin ang napili kong araw upang magpropose sa kanya ng aking walang hanggang pag-ibig.

Makatapos kumain at konting kuwentuhan, sinimulan ko na ang aking plano. Marahan kong inilabas ang isang card na yari sa isang karton ng sapatos na binalutan ko ng isang malamyang kulay asul na art paper. Halos sinlaki ito ng aking palad kaya hindi ako nahirapang itago sa kanyang paningin. Medyo may katambukan ito dahil sa pagkakatupi ng maraming beses. Hindi pangkaraniwan ang card na gawa ko kundi isa itong bunga ng aking pagpaplano. Kuwadrado ang hugis nito sa umpisa ngunit habang binubuksan mo ito, naghuhugis ito ng kagaya ng numero uno, bilang tanda ng aming isang taong pagmamahalan.

Nakangiti niya itong tinanggap, marahan at tila ingat na ingat sa paghawak. Inamoy ng kaunti at tinitigan ang hitsura na parang nagtatanong kung magkano ang bili ko.

 “Personalized yan, wala sa National Bookstore.”, hirit ko sa kanya. “Pasensya ka na at yan lang ang nakayanan ko. Happy Anniversary nga pala mahal ko!”

 Maingat niyang binuksan ang unang tupi. Halatang ikinagulat niya ang nabasa niya doon ngunit nagdala iyon ng ngiti sa kanyang mga labi. Isinunod ang pangalawang tupi, mas lalo siyang napangiti.

 Nakasulat sa bawat tupi ng aking ginawang card ay ang lahat ng aming first time. Sa unang tupi ay ang aming first meeting, nakasulat ang date at kung ano ang nangyari noong araw na iyon. Sa pangalawang tupi ay ang aming first holding hands na hindi mo aakalain ay nangyari sa loob ng isang dyip. Sumunod ang aming first date, first formal dinner hanggang sa aming first kiss. Nakadetalye ang bawat pangyayari doon sa bawat tupi ng aking card, kasama ang bawat petsa kung kailan ito nangyari.

Habang binubuksan at binabasa niya ang bawat tupi, tila nagtatanong siya kung paano ko ito nagawa at lalo na kung paano ko natandaan ang mga petsa doon. Nakangiti siya pero halata ko na nangingilid na ang luha niya. Sa pagbukas niya ng pinakadulong tupi (ang pinakaulo ng numero uno), doon na tuluyang tumulo ang kanyang luha. Sa dulong tupi kasi nakaipit yung singsing at nakasulat ang mga katagang ‘ Will you be Mrs. Edong?’.

Wala siyang nasabi bagkus bigla siyang tumayo at kaagad yumakap sa akin. Mahigpit at mainit na yakap, sabay halik sa aking pisngi. Sapat na yon para malaman ko na mahal na mahal ako ng aking kasintahan at pumayag siyang tumanda kasama ako.

Inaalala ko ito ngayon dahil dito nag-uugat ang karamihan sa mga kaligayahan ko. Ang babaeng ito ang dahilan kung bakit tuwing sasapit ang araw na ito, siya ang unang taong iniisip ko.

Peklattoo

Nitong mga nakaraang buwan, patuloy na bumabagabag sa aking isipan ang isang bagay na sa tingin ko ay marami ang mabibigla. Ito ay ang pagbabalak kong magpa-tattoo. Bata pa lang ako, gusto ko na noong magpa tattoo, ngunit dahil bawal ito dati, ibinaon ko sa limot ang kagustuhan kong ito. Ngayong malaki na ako at kaya ko nang pangatawanan ang mga desisyon ko, nabubuo muli ang kagustuhan kong magpaburda sa katawan. Ngunit, may isang parte ng sarili ko na pilit na pumipigil dito samantalang, mas malaki ang parte na gusto. Ito ang dalawang panig na naghihilaan sa loob ng kukote ko ilang linggo na. Kahit alam kong marami sa aking mga kaibigan at mahal sa buhay ang kokontra dito, malaki ang posibilidad na gawin ko ito. Tingin ko kasi, ang pagpapa-tattoo ay isang paraan ng aking pagpapahayag ng nararamdaman at saloobin.

Sa pagkakaalam ko, kapag natuloy ito, ako ang unang magkaka-tattoo sa aming pamilya, mula sa tatay ko hanggang sa mga anak ko. Pag nagkataon din, ako ang babasag sa imaheng aking pinanghahawakan, kung meron man.

Binubuo ko pa sa isip ang hitsura at disenyo ng ipapalagay kong tattoo. Pero, sa dami ng iba’t-ibang disenyo ng mga tattoo na nagkalat sa buong mundo, sigurado akong may natatanging kuwento sa likod ng bawat isa sa mga ito. Ito marahil ang dahilan ko kung bakit gusto kong magpalagay ng tattoo. Nais kong ipagmalaki ang kuwento ko na mailalarawan ko sa disenyo ng mga tattoo ko.

Wala pang nakakaalam ng balak kong ito maski ang aking maybahay. Plano kong ipakita na lang sa kanya ito kapag tapos na. Hindi ko rin binalak na ikuwento ito dito kundi lang dahil sa isang pangyayari.

Noong isang linggo, habang paakyat sa may slide ang aking bunsong anak sa eskwela, aksidenteng may bumangga sa kanya, dahilan para madulas sya at makabitiw sa pagkakakapit sa may slide. Sumubsob ang anak ko sa buhanginan kaya nasugat ang kanang parte ng kanyang pisngi at ilong. At dahil may kalaliman ang kanyang sugat sa ilong, nagdulot ito ng maliit na peklat nang matuyo na ito. Hindi naman pansinin ng anak ko yung peklat, mas apektado pa nga ang kanyang mommy. Halos araw-araw ay nilalagyan ng gamot para tuluyan nang mawala yung peklat. Sinabi ko na lang na ipa-Vicky Belo niya na lang iyon bago mag Pasko. Saka pa lang nahimasmasan ang asawa ko.

Lumaki ako sa kalye, kasama ng aking mga kababata at kaibigan sa looban. Kaakibat ng paglaki kong ito ay ang mga larong kalye na natutunan ko gaya ng tumbang preso, taguan, turumpo, tatsing, 5-10, bending body at iba pa. Masaya ako at naranasan ng aking kabataan ang mga larong ito na siya namang itinuturo ko sa mga anak ko. Buong giliw kong ikinukuwento sa kanila ang mga masasaya at mapapait na karanasan ko sa mga larong ito at kung anu-ano ang mga itinuro nito sa akin. Bilang patotoo sa mga kuwento ko, ipinagmamalaki at ipinapakita ko sa kanila ang mga nakuha kong peklat mula sa mga kalokohan ng kabataan ko.

Sa kanang tuhod ko naandon ang pinakamalaking peklat ko. Nakuha ko ito nang madapa ako sa patintero. Tumama ang tuhod ko sa isang matulis na bato na dagling humiwa sa balat ko. Sabay sa agos ng dugo ang agos ng luha ko sa kakaiyak dahil sa sakit. Para tumigil ang dugo, nilagyan ito ng nanay ko ng asukal, ewanko kung bakit pero epektib.

Sa ulo may poklat din ako, tinamaan ito ng lata ng tumbang preso na inihagis ni Edmon sa akin pero hindi ko nakita. Sa kaliwang binti, may maliit na mapa ako ng peklat mula sa pagkapaso sa tambutso ng motor. Sa kanang kamay, sa pagitan ng hintuturo at hinlalaki, isang korteng “L” ang aking peklat dahil sa sumabit ako sa alambre nung nagtago ako sa bulok na kotse ni Mang Otek. Sa paa, kabi-kabila ang aking mga peklat mula sa mga dapa, gasgas, sabit, hulog at tusok ng iba’t-ibang laro na natutunan ko. It comes in different sizes and shapes, ika nga. Sa kabila ng lahat ng mga ito, ni isa wala akong pinagsisihan dito. Ang mga peklat na ito ay patunay ng mga aral na aking natutunan dahil sa aking kakulitan noong bata pa ako.

Tuwang-tuwa ang mga anak ko sa mga kuwento ko sa bawat peklat ko. Ibinaon ko sa murang isipan nila na masarap matuto ng mga bagay-bagay sa buhay lalo na kung ito ay magdudulot sa iyo ng konting aral, may peklat man o wala.

May isang malalim na bagay ang itinuro sa akin ng bunsong anak ko. Naisip ko na hindi ko na kailangan ng magagandang disenyo ng tattoo para ibahagi ang mga kuwento sa likod nito, mas may kahulugan pala ang kuwento sa likod ng mga peklat ko.

Face-off

Sabi ng mga kaibigan ko, magkaiba daw ang hitsura ng aking mga anak kahit pareho silang maganda. Si Sam daw ang magandang maamo ang mukha samantalang si Nicole daw ay yung magandang mataray. Siguro nga may punto sila, pero sa araw-araw kong pagsama sa mga anak ko, hindi ko mapansin ang pagkakaiba ng kanilang mga hitsura. Paano kasi, pareho ko silang kamukha, hehe.

Siyempre pa, hindi naman papayag ang asawa ko. Ayon sa kanya, mas kahawig niya raw si Sam. Si Nicole naman daw ay mana sa hitsura ko. Ayaw niya lang aminin sa sarili niya na mas malakas ang dugo ko kesa sa dugo niya. Ang dahilan niya, mas mahal niya lang daw ako kaya mas naging kahawig ko ang mga anak ko. Kung naging bading nga daw ako, ang ganda ko raw na bading... hehe.

Pero kapag tatanungin mo ang mga anak ko, ayaw nilang pumayag na kamukha ko sila, laging si mommy ang kanilang pinipili. This is so unfair! Sabagay, kung isa kang babae, papayag ka bang mukha kang lalake? Siyempre, hindi.

Kung makikita mo ang hitsura ko noong bata pa ako, hindi ka maniniwalang magiging maganda ang mga anak ko, kasi kahit ako hindi makapaniwala.

Minsan, tinanong ako ni Sam, kung sino sa kanila ang mas maganda? Sabi ko, ibang tanong na lang kasi hindi ko ata kayang sagutin yon. Pinilit niya pa rin ako. Sabi ko, since pareho kayong bunga ng pagmamahalan namin ng mommy niyo, pareho kayong gawa mula sa pag-ibig kaya't pareho kayong maganda.

Di ba tama ako?

Saan si Sam at saan si Nicole? Pinagbiyak na inidoro ba?

Rising Up

For the past few days that I've been working up late and exerting extra effort, it is because of this day!

Today is the competition for our customer's yearly QCC (Quality Control Circle) and I was tasked to represent our company and showcase what we can do for process improvement.

Our company has been joining this event for the last three years and during those years we haven't won any of the awards given, even special awards. My task was to break this curse and eventually put us into the limelight. I know I would be carrying a heavy load but the heck with the load, I wanted to win and I'm determined to do that.

On our way to the venue, I kept whispering short prayers on guidance and wisdom that I may not lose control of the topic. During these short burst of prayers, I solicit a simple sign from God that I would be just fine during the presentation. He answered in the most ingenious method I could think of. A black Mercedes Benz was in front of our car, on a hot highway afternoon. There was something extraordinary about this car that brought me to the edge of my seat. It's plate number was customised and it read EDI-777. My name is Eddie and I am the seventh presentor on the competition. I imagined I was winning already.

During the competition, each company showcased what their projects did and their corresponding savings and benefits. However, I noticed that they did not elaborate more about their process, they just showed the results of their improvements and not the means. This is where I capitalized my presentation.

I showed them a very systematic approach in dealing with the problem, much more in analyzing and solving them. Although, our project had some disadvantages, I still insists on our positives, which was obviously highlighted into my presentation.

All presenters were equally good and I don't see myself to be on level with them. I just thought that I did what I was tasked to do and presented it with vigor and clearness. I believed I had given them a good fight.

Prayers can move mountains and underdogs often rise at the end.

Dasal

Maaga akong namulat sa kapangyarihan ng dasal at sa kung anong kakaibang puwersa meron sa likod nito. Nakuha ko ito sa magandang pagpapalaki sa akin ng aking pamilya. Miyembro ang nanay ko ng Catholic Women’s League sa aming parokya. Ilang taon nang deboto ng itim na Nazareno sa Quiapo si Tatay. Kasapi naman ng Legion of Mary at choir sa simbahan ang aking mga ate, samantalang si Kuya ay tahimik na naglilingkod at nananampalataya sa Diyos. Sila ang gumawa ng daan upang mapalapit ako sa Diyos at matutong magdasal.

Noong bata ako, parati akong na-attend sa Sunday Cathecism. Laman ako ng simbahan kapag Children’s Mass na at madalas sa harap pa ako nauupo noon. Hindi man ako ganap na naging sakristan, ilang beses din akong umalalay sa pari sa mga banal na misa, nagbasa ng mga readings at tumulong sa koleksyon sa simbahan. Sa katunayan, nagpari din ako kahit hindi opisyal. Noon kasing praktis namin ng First Communion, ako ang gumanap na pari noon. Masaya ako pagkatapos noon, naranasan ko kasi kung paano maging pari, kahit sandali lang, kahit kunya-kunyarian lang.

High school na ako nang maging isang masugid na tagasuporta ako ni Maria, nakilala ko kasi ang mga brothers sa YMC at dahil dito nagpumilit akong pumasok sa isang seminaryo. Sayang at hindi rin ako nagtagal, kung pinagpatuloy ko sana ito, ganap na pari na sana ako. Pero deep inside, alam ko, iba ang ‘calling’ ko.

Naging bahagi ako ng maraming deboto ng Ina ng Laging Saklolo. Hating-gabi ako noon kung magsimba dahil na rin sa pasok ko sa review class para sa board exam. Iwas trapik na at iwas na rin sa bugso ng maraming tao. Sa maniwala ka’t sa hindi, minsan na ring nabasa ang isang sulat ng pasasalamat ko sa isang misa sa Baclaran.

Naging masugid na deboto din ako ng Mahal na Poong Nazareno ng Quiapo, dahil na rin sa impluwensiya ng tatay ko. Marami na rin akong hiniling sa kanya at hindi pa rin ako nabibigo. Sa lahat ng simbahan na napasok ko na, iba ang dating sa akin ng Quiapo. Dito lang ako napapaiyak kapag nagdadasal ako. Dito ako nagre-refresh kapag masyado na akong madungis.

Hindi ako relihiyosong tao at hindi rin ako nagmamalinis, ang alam ko lang lumalakas ako kapag nakakapagdasal ako ng taimitim. Marami ang dulot ng pagdarasal sa akin. Nagbibigay ito ng kakaibang tapang para labanan ang dapat labanan, kontrolin ang dapat ikontrol at intindihin ang dapat maintindihan. Sa mga pagkakataong gipit, sa kapangyarihan ng dasal ako kumakapit.

Sa mga susunod na araw simula bukas, susubuking muli ng pagkakataon ang aking kakayahan. Susukatin ng mga hurado ang aking nalalaman. Sasabak ako sa isang malaking hamon sa aking trabaho. Alam kong mahirap pero hindi ako nawawalan ng pag-asa. Wala akong kayang ipagmalaki sa kanila kundi ang laki ng aking pananalig.

Nakuha ko ito sa magandang pagpapalaki sa akin ng aking pamilya.

A Picture Paints a Thousand Words

Tila tumatanda na yata ako... dalaga na ang panganay ko... malaki na rin ang bunso ko... baka pwede na akong magka junior (?) Wala akong kakampi pag nagbotohan... tsk! tsk!

"Ate, kunwari bati tayo..."



"Wow! Bubble gum!"



"Hahaha... ate, aminin mong nadapa ka!"



"Ganito tumalon si Hercules..."



"... at ganito naman siya bumagsak!"



"Eto ang kili-kili ko!"



"Ganito hitsura ni Daddy pag mahaba ang buhok at bagong gising."



"Ganito naman hitsura ni Daddy pag napagalitan siya ni Mommy."



"Daddy, peace tayo, luv u!"

Impluwensiya Virus

Malaking bahagi ng aking pagkatao at pakikipag kapwa-tao ay natutunan ko sa iilang taon ko sa pag-aaral. Mula sa mga pampublikong silid-aralan ko noong elementarya hanggang sa mga air-conditioned na classrooms ko noong kolehiyo, dito ko binuo ang pundasyon ng katauhan ko ngayon. Kaagapay ko dito ang mga gurong gumabay sa akin sa landas na aking tinahak. At dahil ngayon ay 'Araw ng mga Guro' sa buong mundo, minarapat kong ialay ang kuwentong ito para sa kanila.

Kung babalikan ko ang lahat ng magagandang aral na itinuro sa akin ng iilang guro na nakaimpluwensiya sa akin, palagay ko hindi ako maubusan ng kuwento para sa inyo. Sa katunayan, may mga bahagi ng aking blog na minsan kong inilahad ang aking paghanga sa mga gurong aking kinagigiliwan.

Sinabi ni Robert Fulghum, isang writer, na ang lahat ng kanyang dapat matutunan sa buhay, natutunan niya noong Kindergarten siya. Kaya una kong isinulat noon ang tungkol sa aking guro sa Kinder - si Ms. Imperial. Sa aking murang edad, tinuro niya sa akin kung ano ang nararapat at kung ano ang tama.

Naisulat ko rin minsan ang tungkol kay Ms. Chavez na guro ko sa Grade 2. Lubos niya akong pinahanga sa kanyang talino at galing. Bitbit ko ang impluwensiya niya hanggang sa ngayon. Minsan ko ring hinanap sa isang akda ko si Mr. Pilongo, ang aking propesor sa Filipino noong 1st year college ako. Siya ang kauna-unahang humanga sa sulat ko na hindi ko kamag-anak at kaibigan.

Sabi ni Henry Brooks Adams, "A teacher affects eternity, he can never tell where his influence stops". Naging mag-aaral ni Socrates si Plato, na naging guro naman ni Aristotle, na naging guro din naman ni Alexander the Great. Hanggang ngayon marami pa ring naiimpluwensiyahan ang mga turo at gawa ni Alexander the Great. Marahil dahil ito kay Socrates o kaya dahil ito sa guro ni Socrates (?)

Sa totoo lang, marami akong kamag-anak na guro. Sa pamilya namin, ang kuya ko at ang asawa niya ay kapwa guro. Mga pinsan ko sa father-side ay karamihan guro at minsan ko na ring pinangarap na maging isa sa kanila.

Noong 1988, kinuha ako bilang isang student-teacher sa aming paaralan noon. Ang subject na hawak ko - Trigonometry. Isang linggo akong nagturo sa aking mga kaklase at sa ibang mga seksyon. Naaaliw ako noon, pero napansin ko rin na mas yumabang ako kesa sa dati kong katayuan. Medyo nailang sa akin ang aking mga kaibigan. Marahil ito ang dahilan kung bakit unti-unting gumuho ang pangarap kong maging isang guro.

Ganunpaman, sa aking trabaho sa ngayon, para akong isang guro. Nagtuturo, nagbabantay, gumagabay at nagpapa-alala na gawin ang mga bagay na nararapat at mga bagay na tama. Kapag may nasiyahan man lang kahit isa sa aking mga turo, lubos ang aking tuwa. Lagi kong paalala sa kanila, kung may pagkakataon sila, ibahagi ang kanilang nalalaman para sa iba.

Sa lahat ng aking mga naging guro na tumatak sa isipan at puso ko, mula sa elementarya, sekondarya at kolehiyo, ngayon po ay araw ninyo; ibaon ninyo ang walang sawang pagpupugay at pasasalamat mula sa isang simpleng mag-aaral na kagaya ko. Salamat po sa inyong lahat sa impluwensiya.

Sulat

Nasa Kinder ako nang magsimulang magtrabaho si tatay sa Saudi. Apat na kasi kaming nag-aaral noon at hindi sapat ang kasalukuyang kinikita ni tatay sa kanyang pagkakarpintero para mapag-aral nya kaming lahat. Nais ng tatay ko na mapatapos niya kaming lahat ng kolehiyo, kaya sa ibang bansa napilitang magtrabaho ni tatay.

Madalang kung umuwi si tatay sa amin, swerte na ang isang beses sa isang taon. Dati, hindi pa uso ang mga cellphone, internet at chat at masyadong mahal kapag sa telepono, kaya't walang paraan para kami makapag-usap kundi ang pakikipag-sulatan. Koreo ang naging sagot sa aking pangungulila sa ama.

Linggo-linggo, gumagawa ang nanay ko ng sulat para sa tatay ko, lagi niya rin akong sinasabihan na gumawa, para isasabay na lang ang sulat ko sa kanya. Dito ko inilalahad ang mga kuwento ko sa tatay ko. Sa palagay ko nga, ito ang aking unang salang sa larangan ng pagsusulat. At dahil tatay ko ang aking mambabasa, siya ang kauna-unahang tagahanga ko.

Tuwing dumarating ang tagahatid ng sulat, lumulukso ang pakiramdam ko, lalo na kapag tama ang hinala ko na may sulat para sa akin si tatay. Mas gusto ko na hiwalay ang sulat niya para sa akin kesa sa nanay ko, mas personal kasi ang dating kapag ganon. Madalas ilang beses ko pa itong inuulit basahin para mas lalo kong maramdaman ang laman ng kanyang liham. Ang bawat pangaral ay isinasapuso; ang bawat bilin ay isinasaulo at ang bawat magagandang salita ay ninanamnam. Ito marahil ang pagkain ng aking kabataan.

Iniipon ko ang mga ito sa isang lumang kahon ng sapatos. Kasama ang mga litrato niya at mga postcards na padala. Kapag wala akong ginagawa, binabasa kong muli ang mga tagubilin niya sa akin. Napapangiti sa mga patawa niyang pilit na pilit at napapaluha sa mga katagang inaamin niya ang kanyang pagkukulang sa akin. At dahil kaya niya akong paiyakin sa kanyang mga sulat, tatay ko ang aking unang idolo na manunulat.

Sa kaparehas at nakatutuwang paraan, ganito kami nag-uusap ng aking panganay na anak sa ngayon. Maiikling mga tagubilin ang aking iniipit sa kanyang mga notebook at libro, minsan pa nga sa kanyang baon na tinapay. Madalas mga pampalakas lang ng loob ang laman ng aking mga notes, tuwing siya ay may eksamin o palabas sa eskwela. Malimit ko ding sulatan siya ng mga pauso kong jokes. Mababaw kasi ang kaligayahan ng anak ko kaya't laging patok sa kanya ang mga hirit ko.

Ang nakatutuwa nito, tuwing gabi pagkadating ko sa trabaho, may mga sagot siya sa mga liham ko sa kanya. Sa isang maliit na index card na nakadikit sa aming ref, madalas nakasulat ang kanyang mga tagubilin. Assignment na hindi natapos; damit na hindi pa naplantsa; project na dadalhin at syempre mga korning jokes. Naaaliw ako tuwing nababasa ko ang mga ito. Sa mga pagkakataong ito, bumabalik sa ala-ala ko ang sulatan naming magtatay noon.

Sa ganitong paraan, mas nakikilala ko ng husto ang aking anak. Minsan kasi hindi na kami nakakapag-usap dahil gabi na ako dumadating at maaga ako kung umalis. Sa mga mumunting liham na ito, nararamdaman ko ang pagiging tatay ko. Sa mga mumunting liham din na ito, hinuhugot ko ang lakas na babaunin ko bawat araw.

Kapag nabasa ko ang mga katagang, "You're the best Dad ever!", pakiramdam ko walang kayang tumalo sa akin kahit na si Batman ka man.

It is done!

Magtatatlong taon na rin pala ang aking blog, at medyo marami na rin akong naikwento at naibahagi sa inyo. May iilan akong mga kaibigang napatawa at mabibilang lang din sa daliri ang mga napaiyak. Marahil, hindi ko na bibilangin kung ilan yung mga nainis sa akin, baka kasi hindi pa ako tapos magbilang ay napasama ka na rin sa mga naiinis.

Sa mga madalas sa blog ko (mga pinipilit ko), marahil napansin niyo na may ilang araw din akong natigil sa aking pagsusulat at pakikipagkuwentuhan, dahil ito sa mga di inaasahang pangyayari sa akin kamakailan lang. Ngunit sa tuwing may magtatanong sa akin kung bakit wala pa akong bagong post, parang binibigyan nila ako ng dahilan upang ipagpatuloy muli ang pagsusulat. Nakatutuwang isipin na meron palang naghihintay ng mga bagong kwento ko. Aamini ko, na sumagi sa isipan ko ang posibilidad na itigil na itong blog ko. Matagal ko itong pinag-isipan. Sabi nga ng iba, baka daw naghahanda ako para sa part 3 ng aking blog...

Inversetrituldok (inv...) Hmmm...

Sa mahigit dalawang taon kong pagsusulat dito, marami rin akong nakilala sa pinoy blogosphere; naka-attend ng mga blog events, nanalo sa mga raffle at minsan ding nagwagi ng iilang writing awards. Sa blog kong ito, nakilala ko ang sarili ko at sa blog ko ring ito, pinapakilala ko ang sarili ko. Para sa mga hindi nakakakilala sa akin, dito nabuo ang katauhan ni Edong. Dito ako nakilala ng karamihan kaya mahirap para sa akin na itigil na lang ito ng basta-basta.

Isang umaga noong Setyembre, 1991, ipinatawag ako kasama ng apat pang estudyante para pumunta sa munisipyo ng Makati. Kami ang limang kandidato ng aming paaralan para sa taunang paghahanap ng Ten Outstanding Students of Makati. Pinaghalong saya, kaba at lungkot ang aking naramdaman noon, parang hindi lang paru-paro ang nasa tiyan ko noon kundi may mga langgam pa. Masaya ako, dahil kasama ako sa mga napili; kinakabahan dahil hindi ko alam kung kakayanin ko ba yung prosesong dadaanan ko; at malungkot ako dahil nakatakda akong magreport sa hapon sa aming Physics class at hindi pa ako handa noong mga oras na iyon. Sa mga ganitong pagkakataon ko mas lalong nararamdaman ang kagandahan ng pagpapalaki sa akin ng aking mga magulang at kapatid ko. Mas lalo akong humahanga sa sarili ko dahil sa mga itinuro nila sa akin.

Sa loob ng auditorium ng munisipyo ng Makati, may mahigit limampung estudyante ang naroroon, mula sa iba't-ibang eskwelahan sa Makati. Masusing eksamin, interbyu at panel discussion ang dinaanan ng bawat kandidato. Naaalala ko pa ang tanong sa akin ng isang hurado. Ano daw ang aking pananaw tungkol sa fraternity? Hindi ko maalala ang eksaktong sagot ko pero may kinalaman iyon sa aking mga ka-brother sa YMC. Tinanong din ako kung may talent daw ba ako. Syempre meron, pero amin na lang yon, di ko na ikukwento sa inyo.

Bago mag alas-dos sinabi sa amin ang sampung nakuha bilang Ten Outstanding Students of Makati sa taong 1991 at isa ako sa napili. Parang gusto kong lumipad sa saya ko noon. atin-atin lang to, tingin ko, yung talent ko ang nagdala sa akin doon.

Dalawang oras pagkatapos noon, nakatayo ako sa harap ng klase namin para ipagpatuloy ang aking report sa aming Physics class sa ilalim ni Ms. Corazon Lim. Ang topic ko noon ay 'Spectrum'. Nakadikit sa blackboard ang ilang visual aids na ginawa ko mula sa mga lumang kalendaryo namin.

Sa umpisa ay sobra ang kaba ko, pero nang masimulan ko na ang report, dire-diretso na ako. Pakiramdam ko nung araw na iyon, superhero ako. Pagkatapos ng klase, nilapitan ako ni Ms. Lim at binati ang aking report. Bakit daw hindi ko subukang magturo pagkatapos ng kolehiyo. Napangiti na lang ako kay Ms. Lim at nagpasalamat.

Ikinukuwento ko ang mga ito hindi para ipagyabang kung ano ang kaya kong gawin kundi para ipagkalat sa lahat kung gaano ako kapalad at nabiyayaan ako ng dalawang malalaking 'blessings' sa loob lang ng buong maghapon.

Marahil ganito ang nais kong maging totoong kahulugan ng inversetutuldok - ang makapagbigay ng inspirasyon para sa mga nangangailangan. Ang makapagpangiti sa mga nahihirapan at ang makaimpluwensiya sa aking mambabasa.

Sa tingin ko, hangga't kaya ko pang sumulat, hangga't kaya ko pang magkuwento, tuloy pa rin ang buhay ng inversetutuldok.

Ako si Edong at ito ang buhay ko.

Para sa 'yo Mahal ko

Mahirap mag celebrate ng anniversary mag-isa
Hindi ko alam kung paano ako magsasaya
Kapag kumain ako sa labas, kausap ko ang kutsara
Kapag uminom naman, isang bote pa lang lasing na.

Sa labing-isang taon nating magkasama
Ngayon ko lang naramdaman ito sinta
Ang malayo sa iyo ay ikakasira ata ng ulo ko
Pero kapag kasama ka, ako ay natutuliro.

Ang aking ngiti ba ay iyong dala-dala
Hinahanap ko dito, ngunit di ko makita
Huling tangan ko ito ay noong kasama kita
Sa pagbalik mo, dalhin mo ang aking ligaya.

Ramdam ko ang lamig sa bawat maulang gabi
Matutulog ako at gigising, wala ka sa tabi
Bawat umaga, maiinis lang ako sa sarili
Dahil mga unan at kumot, ako ang magtatabi.

Kailan ka ba magbabalik aking mahal?
Ang bawat oras sa akin ay sadyang napakatagal
Bigote ko tsaka balbas ay lalong kumakapal
Sana kilala mo pa ako, ang lagi kong dasal.

Happy Anniversary my love, eleven years na tayo
Alam kong hindi mo nakalimutan ang araw na ito
Pero dahil wala ka kagabi sa tabi ko
Ako na lang ang kumain ng regalo ko sa iyo.


Ako pa rin, walang kupas!

Tita Ising

I never thought that I would be writing this piece.

During the time of this writing, Tita Ising, the unsung hero of our family, has been cremated. Last week has been a week full of pain and sadness for our family since she died in our arms.

About nine years ago, after my wife gave birth to our eldest daughter Sam, we acquire the assistance of Tita Ising. She gladly presented herself to us to help us raise a new family. Since she was the twin-sister of my mother-in-law and an old maid, we were very at ease of getting her. For nine years, she treated us as if we were her kids, and my daughters as if they were her grandchildren. She never fails to show me the love that she had for all of us especially my kids.

To be honest, I have known her more than my mother-in-law. For every single day that I have spent with her, I can say that I have been living with a very gracious person with a big heart for my kids. I know her qualms, fears, weakness and satisfaction, that is why we never gave up on her even her other nieces are requesting her. We know we have a treasure in our home, when Tita Ising is around because she acted more than like a mother to all of us.

Last September 1, Tita Ising died due to complications of a massive stroke, she was 58. I was beside her when she was brought to the hospital. I was the last one to talk to her at the ICU and I was beside her during her dying minutes. I have witnessed everything and I can account every single detail of her death, making it hard for me to let go and move on.

Tita Ising did not show any signs that she is not feeling well or she has difficulty breathing, but her doctor showed me that she has an enlargement of the heart. This could have caused the blood clot at her brain leading to stroke.

During her stay at the ICU, I was resolute enough not to show emotions especially to my kids. But as I recall the chain of events and her last words to me, "I love your kids", I just couldn't control myself. It simply breaks my heart.

"Tita Ising, lumaban ka! Kaya kitang ipagamot, lumaban ka, Tita ising!", these words echoing at the ICU. But after a few struggles, these words fell silent by the sound of a flatline.

The world came crashing down on me. Days ago, I was laughing with her seeing my youngest daughter dance but now, she was in front of me, no pulse, no heart beat.

My Tita Ising has a large heart ready to occupy her love for us and my kids and still have room for more, the doctor could attest to that. That is why in our hearts and the hearts of all her friends, she will always occupy a cherished portion.

We will miss you Tita Ising.

My Precious

I am not very vocal about the schooling of my youngest daughter, Nicole. If I am, my blog posts frequency will be twice a day at a minimum. You see, it is her first time in school this year and she was making it memorable for all of us as always.

Nicole is in Senior Casa, or for the majority of us, it is called Nursery level. She is the tallest among the girls that is why she is seated at the back row, beside two other boy classmates. Sort of a princess with two princes charming drama.

She is not the most intelligent in their class but I'd always like to think that she is. This is because of her talent for thinking out of the box.

One time, she had this assignment to color the pictures on her book depending on the texture and hardness of the item. If it is hard, you have to color it blue, if it is soft, then color it orange. If it is rough, then color it yellow; otherwise color it red. When I checked on her assignment, I was surprised when I saw the picture of a hollow block, it was colored with green. I asked her, how come it is colored green, when there is no green color given on the instruction. She said that she colored it with blue first for it is hard, then colored it with yellow, for it is rough. The combination of the colors resulted to green. I was deeply amazed.

I asked her once, how come she was the only one in their class still without an ID card. I even teased her that maybe her teacher is having a hard time trying to put her face on the card. She quickly answered that her teacher is having a hard time spelling her name because she gave a wrong spelling when she was asked to write one. Pretty clever.

One day, I was checking her quizzes, I noticed that she had no correct answer on one of her tests. The instruction was to cross out those pictures which show good grooming. According to her, the instruction was wrong, that is why she crossed-out all those pictures that did not show good and proper grooming. She got a point there. I just found myself writing to her teacher to change or align the instruction from the book from now on.

Sam is pretty much intelligent, no question about that. She can memorize things in a very short period of time. But Nicole is no different, although she thinks very different. If Sam can perfect an objective type of exam, Nicole on the other hand can ace an essay-type. She's like a 10-year old trapped in a 5-year old body.

I simply cannot ask for more.

Board Games

Nong bata pa ako, hindi ako masyado na expose sa paglalaro ng mga board games. Tanging mga tansan, goma, balat ng kendi at holen ang lagi kong kasama sa paglalaro. Ganunpaman, nakilala ko pa rin kahit papaano ang laro ng chess at dama. Sila lang dalawa ang nakalakihan kong mga board games ng buhay ko.

Hindi ko maituring na board game ang 'Sungka' kasi hindi siya nakasanayang tawagin na isa. Bagamat madalas din akong maglaro nito. Sabi ng tatay ko, ito daw ang board game na inimbento ng Pilipino, ito nga lang kaya?

Nasa high school na ako ng makasalamuha ko ang Scrabble at Monopoly. Sa isang kaibigang may kaya ko sila nakilala. Kinagiliwan ko ang paglalaro sa kanila na halos tuwing hapon pagkagaling sa eskwela ay niyayaya ko na yung kaibigan kong mayaman na maglaro kami ng Scrabble o di kaya Monopoly. Ngunit nang lumaon, parang hindi ako kuntento, parang hindi siya angkop sa panglasa ko. Tila naghahanap ako ng lasang Pinoy sa Amerikanong putahe.


Sinubukan kong maglaro ng Scrabble na Tagalog. Tinuruan ko ang iba kong mga kaibigan. Nagpalit lang kami ng mga letrang wala sa ABAKADA natin, gaya ng C, Q, Z at iba pa. Ang saya ng kinalabasan. Madalas panay kabastusan ang nagagawa naming salita.

Nakilala ko din nung medyo tumagal ang larong Cluedo. Mas masaya ito kasi mas magagamit mo ang utak mo dito. Pakiramdam ko lagi, isa akong espiya at ang paborito kong armas ay isang kandelabra.


Ngunit bitin pa rin ako. Hanggang sa ngayon, hindi ako masyado kuntento sa mga nilalaro kong board games, parang laging may kulang, parang laging hindi bagay sa akin. Hanggang sa makilala ko ang larong ito.


Siya ang tunay na pumukaw sa aking pagkauhaw sa mga board games. Siguradong Pinoy at pasok na pasok sa aking panglasa.


Eto ang aking kinababaliwan ngayon.

An Elegy for Cory

As I was walking the other day,
I knew there's grief on my way.
The sky is being overcast
And flags are flying at half mast.

The air was somewhat melancholic
Perhaps the atmosphere was still sick.
Yellow ribbons waved their tails
In unprecedented scales.

I sat back and pondered
Why am I bothered?
I guess it's because I love this country
And the woman behind it's democracy.

As I was reading a caption and a picture below
About this great woman in yellow
I struggled and somehow stretched my neck
But actually, I was keeping my emotions in check.

A little girl witnessed everything
She smiled when she saw me crying
After then, I felt a little better
Although my voice obviously falter.

I stopped, as my emotion pleads
My heart weeps as it bleeds.
It seems there is nothing I can do
To hide my feelings so true.

Many have been said and done
Maybe mine will soon be gone
But her influence will always remain
Even in cold August rain.

How can I say my appreciation?
For all that you've done to our nation
I know words are not enough, but
Then again, maraming, maraming salamat!

Si August

"Tuwing unang araw ng Agosto, ang unang bagay na pumapasok sa isip ko ay ang unang araw ko dito sa mundo."

Ito ang matalinhagang nakasulat sa notebook ng kaibigan kong si August noong nasa elementary pa kami. Hindi August 1 ang kaarawan niya, pero minarapat niyang ipagdiwang ang kanyang kapanganakan tuwing unang araw ng Agosto. Mas gusto niya raw ito kesa sa totoong araw ng bertdey niya na Agosto 27. Kung ano ang dahilan, ayaw niyang sabihin.

Kababata ko si August, kasing-idad at kasing-tingkad ng kulay. Miyembro kami pareho ng Riverside Boys (3rd generation). Sa aming tatlo nila Dennis, si August ang pinakamatangkad. Siya rin sa tingin ko ang pinakatahimik at pinakamabait. Kung ikukumpara kami sa karakter nila Tito, Vic at Joey; si August ay si Vic, ako si Tito at si Dennis si Joey. Ganon siya kabait.

Panganay sa apat na magkakapatid si August. Sa kanyang murang isipan, nasabak na siya sa hirap ng buhay. Sa aking pagkakakilala, naging marahas ang kanyang ama sa kanya. Malimit silang mapagalitang magkakapatid at madalas siya ang tagasalo ng palo para sa iba niya pang kapatid. Minsan na siyang pumasok sa eskwelahan na namamaga ang kamay dahil sa latay ng mga palo.

Hindi ko nakitaang magalit si August ni minsan, kahit pikon na pikon na siya sa mga tumutukso sa kanya. Madalang siyang ngumiti pero kapag napatawa mo, abot hanggang batok ang ngisi. Siya ang lagi kong kasabay kapag pumapasok sa eskwela, madalas tagabitbit ko pa ng bag kapag hindi ko na kaya. Nang mahuli kami minsan na nangunguha ng kamyas sa kabilang kalye, pinagtakpan niya ako at inako ang kasalanan ko. Hanggang ngayon hindi ko makalimutan ang ginawang iyon ni August sa akin.

Maaga siyang naulila sa ama, akala ng marami ay natapos na rin ang kanyang kalbaryo ngunit doon pa lang pala nagsimula. Dahil sa mga pangyayari, napilitang tumigil ng pag-aaral si August at itaguyod ang iba niya pang mga kapatid. Dito ko nasaksihan ang kakayahan at katatagan ni August. Humanga ako ng todo.

Nagkahiwalay kami ni August nang masira ang looban. Matagal bago kami nagkita muli. Sa 1st birthday ng anak ni Dennis, doon biglang sumulpot si August. Nagulat ang lahat. Mas lalo siyang umitim pero mas lumaki ang katawan. Bumagay sa kanya ang haba ng kanyang buhok. Biruan pa nga noon ay baka nag NPA na siya. Nakakatakot kasi ang hitsura niya, iba sa nakagawian namin.

Pagkatapos noon ay muling namundok si August. Nawala ulit siya sa sirkulasyon.

Isang araw, sinabi sa akin ng aking anak na may pumunta sa amin na isang mama at hinahanap ako - August daw ang pangalan nito. Nag-iwan ng telepono at address ang mama. Sinubukan kong puntahan sa Pasay ang address at hindi nga ako nagkamali. Nagkita muli kami ni August.

Ipinakita niya sa akin ang kanyang munting tinitirhan at ang kanyang anak na nilalagnat. Sa aming pag-uusap, inamin niyang naligaw siya ng landas at nahirapan na siyang makita pa muli ang daan. Tumutulo ang luha habang nakayukong nagkukwento sa akin. Hinang-hina na ang kanyang loob, malapit na raw siyang bumigay; malayo sa matatag na August na nakilala ko noong bata pa kami.

Nangutang siya sa akin ng pera, hindi naman ganon kalaki at nangakong babayaran din kapag nakaluwag-luwag. Iniabutan ko siya ng doble sa hinihingi niya ngunit di niya tinanggap. Hindi niya raw ako mababayaran kapag nagkataon. Kinuha niya lang kung ano ang unang hiling niya sa akin at isinauli ang sobra. Dinagdagan ko na lang at sinabing ipagamot ang anak. Hindi niya pa rin tinanggap. Ibinalik ko ang alaala ng kamyas sa kanya. Sinabi ko na huwag niya nang pagsikapang bayaran ang inutang niya, kasi bayad na iyon, noon pa. Maya-maya, tumulo na rin ang luha ko.

Tuwing unang araw ng Agosto, ang unang bagay na pumapasok sa isip ko ay ang unang araw ng kaibigan ko dito sa mundo.

Happy Birthday pre.