Salubungan Area

Noong bata pa ako, isa sa mga paboritong experiences ko sa buhay ay ang pagsalubong sa mga dumadating. Ibang klase kasi ang feeling nito, pinaghalong sabik, kaba, high-blood, saya, nerbyos at tibi. Ito kasi yung mga nararamdaman ko sa tuwing uuwi si erpat galing sa ibang bansa.

Para sa akin, naging isang kaugalian na ang mainit na pagsalubong sa kung sinong kamag anak o bisita ang darating, mapa galing man sya sa ibang bansa o sa kabilang kanto lang. Iba daw kasi kapag Pinoy ang sumalubong, may init at kiliti. Napansin ko rin na ang nagpapasaya sa PAGSALUBONG ay kung tatanggalin mo yung unang ‘G’, dahil magiging PASALUBONG ito, o di ba mas masaya, hehehe. Pero kapag nag-PASS sa pasalubong, eh ibang usapan na yan, lokohan na yan.

Nadala ko ang mga feelings na ito hanggang sa lumaki ako, kaya lang hindi na yung tatay ko ang sinasalubong ko kundi yung asawa ko na.

Halos linggo-linggo, umaalis kasi ang asawa ko dahil sa kanyang trabaho at makalipas ang apat o limang araw eh babalik na ulit sya. Gasgas na gasgas ang mga salitang ‘salubong’ at ‘pasalubong’ sa amin gaya ng mga salitang ‘hatid-sundo’ at ‘sundot-hatid’.

At dahil ganito ang istorya namin, naging regular akong customer ng 'Salubungan Area' sa may Terminal 2 ng NAIA. Kilala na nga ako ng crew ng restaurant don pati mga janitor. Sa katunayan, alam na nila ang aking oorderin bago pa man ako magsalita, kulang na nga lang ay ilagay nila sa isang lugar yung kakainin ko at kukunin ko na lang linggo-linggo.

Dahil na rin sa tagal nang ginagawa nito ng asawa ko, marami na rin akong mga napagmasdan, napagdiskitahan, nakasalamuha at napuna doon sa salubungan area sa Terminal 2 at merong iilan na tumatak sa isipan ko.

Una ay yung mamang kumuha ng atensyon ko, sa isang maalinsangan na hapon. Striking colors na neon kasi ang suot nyang damit. Sa malayo eh kala mo ay early warning device, pero pag lumapit ka, humihinga pala. Kapag tumabi ka nga sa kanya, paniguradong hindi ka mababangga ng sasakyan kasi malayo pa lang, tanaw ka na. Kahit na malabo yung mata nung susunduin nya, pihado yung damit nya ang magsisilbing runway para magkita sila.

Nung sumunod na linggo sa pagsalubong ko sa misis ko, ginaya ko yung style nung mamang MMDA. Akalain mo, wala pang tatlumpung segundo simula nung lumabas yung asawa ko sa exit eh nakita nya na agad ako na nakatayo sa sulok. Nung una daw inakala nyang Christmas décor ako, kumukutitap. Pero napansin daw nya na kahawig at kakulay ko yung Christmas décor kaya nya ako nakilala. Kainis!

Minsan naman, napansin ko itong isang pamilya ng mga wrestlers. Kumpleto mula tatay, nanay, ate at kuya. Mukha silang mayaman dahil sa ayos at husay nilang manamit, pero sa laki at taba nilang lahat, kala mo merong mini-exhibit ng mga eroplano ng PAL. Kahit sabay sabay silang naglalakad hindi sila magkakatabi, natatakot kasi silang magulungan ng isat-isa. Eto yung time na akala mo eh lumindol ng konti sa may banda sa inyo, wag ka mag-alala, sila lang yon.

Makakalimutan ko ba yung isang mama na dumisplay sa harap ng waiting area na naka superman costume. Oo, complete with brief sa labas and everything. Sasalubungin nya raw si Batman kasi raw nasira yung Bat Mobile, hahaha. Patok talaga yung trip nya, palagay ko, kahit sinong naandon na nakita sya ay hindi sya makakalimutan. Hinanap ko nga kung nasan yung camera at baka nasa Wow Mali lang kami, pero wala akong nakita. Natigil na lang sya nung nilapitan sya nung gwardya at abutan ng kryptonite. KJ!

Madami na rin akong nakitang mga VIP sa airport. Mula kay President Fidel Ramos hanggang sa mga basketball players ng Talk n Text. Mula sa mga Viva Hot Babes hanggang sa mga PDA Scholars. Lahat sila makatawag-pansin, lahat sila nakakaaliw na nakakabaliw, pero di pa rin nila kaya yung ginawa ni Superman. Idol.

Minsan naman, nakita ko si Piolo Ravales na lumabas sa exit. Kulay itim na body fit ang suot na pang itaas at naka jeans sya na straight cut. Hanep sa dating! Tinitigan ko sya at kinumpara ko ang sarili ko sa kanya.

Lampaso ako milya milya.

Hindi sya kagwapuhan pero hanep sa sex appeal, umaapaw. Pinagtitinginan sya sa airport na ultimo yung gwardyang mukhang bouncer eh tumulo ang laway sa kanya. Bitbit nya ang tatlong bag na malaki at may nakasabit pang medium-size na sling bag sa katawan nya. Bakit kaya hindi sya kumuha ng push cart?

Tsk, tsk… sa isip isip ko, bale nang hindi malakas ang sex appeal, basta ginagamit ko lang ang utak ko, ok na ko don!

Sa isang linggo, maghahatid at susundot este susundo uli ako sa airport. Mararamdaman ko na naman ang pinaghalong sabik, kaba, high-blood, saya, nerbyos at tibi. Pero mas nasasabik na ako ngayon sa kung anong eksena na naman ang aking matutunghayan sa ‘Salubungan Area’.

Huling Hirit

(Hindi ko sana ipo-post itong entry na ito kasi hindi nakakatawa pero dahil nakakatawa naman ang hitsura ko, pi-nost ko na rin...)


Noong nakaraang Valentine’s day, balentong ang puso ko. Nagkatampuhan kasi kaming mag-asawa bisperas pa lang ng araw ng mga puso.

Kaya nung umagang papasok na kami, wala kaming kibuan sa isa’t isa. Para syang walang kasabay at ako naman parang walang kasama. Deadma ang drama namin, kulang na lang hindi nya ako ibayad sa dyip.

Dahil na rin siguro sa hilig ko sa wrestling (ang telenobela ng mga lalake), nahawa na rin ako sa pagkamadrama nya sa buhay. Sadya kong iniwan yung cellphone ko sa bahay para hindi nya ako ma text. May patigas-effect pa akong nalalaman.

Lumipas ang mahigit na limang oras simula nung umalis kami ng bahay, naka receive ako ng email mula sa kanya.


Subject: hello

happy valentine!


Hindi ko tuloy mapigilang mag-isip kung bakit napaka simple nitong email nya.

1. baka super busy sya sa trabaho kaya eto lang ang kinaya nyang i-type sa keyboard.
2. apat na oras nyang pinag isipan ang sasabihin nya at ito ang kinalabasan.
3. words are not enough to describe her feelings for me.
4. or these words are enough for me.

Maikli man yung mail nya, malaki na ang naidulot non para sa akin. Pinaandar kasi non ang aking pagka makata (eh).


Subject: Re: hello



hi,

happy valentine din... :)

alam kong hindi ako perpektong tao
marami akong pagkakamali kadalasan,
pero yung mga pagkakamaling nagawa ko
alam ko kung kelan at kung saan…

hindi ko sinasabing kasalanan mo…
hindi ko rin inaakong ako lang ang dahilan.
gusto ko lang malaman mo,
na hindi ko gusto yung umagang dumaan…

tahimik ka, tameme din ako,
ni holding hands, kinamuhian natin…
pride ba ito o egoistic lang ako?
valentine pa naman din..

pero salamat at nag mail ka,
sa yahoo ko at sa office mail pa.
simple lang pero natuwa ako,
read between the lines ang drama mo…

pasensya na kagabi sa napansin mo,
sabi mo tumaas kasi ang boses ko.
frustrated singer kasi ako -
di ko lang talaga masabi sa yo.

pasensya na at wala akong regalo,
marahil dahil dito nag init ang ulo mo.
nananatili naman akong tapat at totoo,
sa Diyos at sa mata ng tao.

maginaw pala pag walang katabi…
walang nakayakap o nakadantay man lang.
ramdam mo talaga ang lamig sa gabi,
sana mamaya meron nang bentungan…

mahal kita walang iba,
alam kong alam mo yan di ba?
malapit na dito ang breaktime,
pero bago ka kumain, hapi balentaym...


Hindi na ako umasa na sasagot sya sa tula ko. She is more of a reader kesa sa writer, tanggap ko na yon buong buo.

Pero laking gulat ko nang mag appear ulit sya sa email ko.


Subject: Re: hello

luv u



Mas umikli pero mas makahulugan. Sapat na yon para malaman ko na mainit ang gabi ng araw ng mga puso.

Bentungan na!

2 in 1 Fever

Hindi ako nag overtime kahapon sa trabaho sa kagustuhan kong makauwi ng maaga. Tatlong araw na kasi akong ginagabi parati dahil sa walang kamatayang trapik sa SSH.

Nakatira ako sa pagitan ng Sucat at Bicutan na exits along South Super Traffic. So kung galing akong Alabang, ang way ko lang ay pumunta ng Sucat. Kulang-kulang 3 kms lang ito pero minsan pag dumating na ako sa exit, kulang-kulang na rin yung katinuan ko. Kadalasan pa nga, pati yung service road ay nakikiramay na rin sa trapik.

So para maiba, gumawa ako ng aking bagong ruta kahapon. Mag dyi-dyip ako papuntang Bicutan at saka babalik papuntang Sucat. Isusugal ko na yung konting dagdag sa pamasahe makauwi lang ng maaga.

Habang nagbibilang ako ng pamasahe, napansin ko na sumakay din sa dyip yung isang kasama ko sa trabaho at sa akin pa tumabi. Binati ko sya at binati nya rin ako, at sa maikling panahon ng aming pagbabatian, iniisip ko kung ililibre ko ba sya o ililibre nya ba ako. Tinimbang ko muna ang mga circumstances at nagmuni-muni.

1. P14.00 ang pamasahe ng isa, P27.00 lang ang barya ko.


2. Sampuan yung dyip, siksikan pa, nasa around 29 degrees celsius ang init.


3. P100.00 ang pera nya na nasa coin purse. Wala syang piso pandagdag sa P27.00 ko.


4. Ako ang unang sisingilin ng kundoktor ng dyip dahil malapit ako sa pintuan.


5. Kaibigan ko sya at kasama sa Contam team at ako ang lalake.


6. Parehas kaming Scorpio, pero parang Libre sya este Libra pala.


7. Crush nya yung isang technician na nasa Friendster account nya, pero hindi sila.


8. Minsan lang sya hindi mag OT sa isang linggo, nakasabay ko pa, hehe.


9. Ilonggo din pala sya, parang ako pero gusto ko atang pa convert sa Ilokano.


10. Meron pala akong P20.00 na buo sa bulsa ko.

Sa madaling salita, na 2 in 1 ako don (2 kami pero 1 lang ako nagbayad, hehehe). Pero ayos lang yon, sinabihan ko naman sya na ililista ko na lang yon at ibabawas sa credit card nya, bibigyan ko na lang sya ng billing statement next month.

Mabilis din kaming nakarating ng Bicutan, matapos naming magkwentuhan tungkol sa crush nyang technician.

Inabot na ako ng gutom sa byahe kaya minabuti ko na dumaan sa SM Bicutan para maghanap ng pantawid gutom. Isang peanut butter sandwich lang o kaya isang cinnamon roll lang, papatulan ko na, makakain lang ako.

Sinubukan kong pumunta sa Dunkin Donuts, ang haba ng pila, aakalain mo na premiere night ng pelikula ni Judy Ann. Kaya lumipat ako sa Goldilocks, medyo konti lang ang pila, parang pila lang sa Sogo Hotel nung Valentines.

Sa kakahanap ko ng cinnamon roll, eto ang nakita ko – Peanut Butter Roll. May peanut butter na ko, may (parang) cinnamon roll pa ko, 2 in 1. At take note, isa na lang sya, parang tinira talaga para sa akin.

Sinabayan ko pa sya ng bili ng Sprite Float sa McDonald’s. Teka 2 in 1 din pala ito, may softdrinks ka na, may sundae ice cream ka pa.

Napansin ko na malapit sa akin ang mga 2 in 1 ngayon, so nagmadali akong umuwi baka kasi maka 2 in 1 din ako mamayang gabi. Napansin ko rin na ang pamasahe sa tricycle sa amin ay doble kapag special ang byahe mo (2 in 1).

Pagdating sa bahay, as usual late pa rin ako. Tinanong tuloy ako ng asawa ko kung saan ako kumain. Sa isip isip ko, 2 in 1 question ito ah. Gusto nyang malaman kung saan ako pumunta at kung kumain na ba ako. Wow, 2 in 1 fever na nga ito, naniniwala na ko.

Paggising ko kaninang umaga, akala ko tapos na ang 2 in 1 effect sa buhay ko. Pero sinimulan ko sya sa pag-inom ng kape na may creamer (2 in 1), pagligo at paggamit ng shampoo na may conditioner (2 in 1) at pagkain ng flavored na Gardenia (2 in 1 pa rin).

Papasok na kaming mag asawa nang maalala kong bumili ng dyaryo. Meron kasi akong inaabangang article sa Inquirer. P18.00 yung dyaryo at P20.00 yung pera ko, binili ko na lang ng Mentos yung sukli ko.

Napansin ng asawa ko na medyo makapal yung Inquirer ngayon, huli na nung malaman namin na may nakaipit pa palang isang issue sa loob nito, tsk.. tsk.. 2 in 1 pa rin. Tig-isa tuloy kaming mag-asawa ng dyaryo.

Pagdating ko sa opisina, nagbasa ng konting pages nung Inquirer at dumukot sa bulsa ko. Ito ang nakuha ko.

Hmmm... matawagan nga si Andrea del Rosario at si Myline Dizon. Yayayain ko lang silang mag date, sabay.

Otap of the World

Nung isang araw, umuwi yung asawa ko na may pasalubong na otap. Wow! Matagal-tagal na rin akong di nakakatikim ng otap. Kasabay ng pagkabuhay ng mga taste buds ko ang pagkabuhay muli ng alaala naming magkakababata.

Lumaki ako sa isang lugar na pinalilibutan ng bakery. Sa kalye pa lang namin, apat na ang nangahas na maglaban laban sa pangangailangan ng tao ng tinapay. Mapamalaki man ito o maliit, paniguradong merong malapit sa amin na bakery. Meron sa umaga lang bukas, meron din namang bente kwatro oras ang operasyon. Pero sa dinami-dami ng bakery sa amin, ang kinaiinisan ko lang ay, wala akong kilalang panadero.

Yung isa naming kalaro, anak ng may-ari ng isang bakery. Kaya namin sya binarkada kasi tuwing hapon pagkatapos maglaro, nagyayaya sya sa kanila at sa bahay nila kami nagme-meryenda. Libre na ang tinapay na mainit, may sago’t gulaman ka pa.

Dito ako namulat sa otap.

Sa mga araw na nagtatapos sa letrang ‘S’, dun kami nagmemeryenda sa kanila. Tatlong beses naman kada linggo, otap ang meryenda namin. Minsan kapag minamalas, buong linggo, otap lang at walang samalamig. Hindi namin alam kung ito ba yung numero unong produkto ng bakery nila o sadyang hindi ito mabenta kaya pinapakain na lang sa amin. Nung mga panahong iyon, wala kaming pakialam kung ano pa man ang dahilan, basta libre at nakakabusog, walang kaso sa gutom na sikmura.

Marupok lang ang otap at malutong, konting diin lang sa hawak, mabilis itong mabasag o madurog. Pero kahit durog yung otap, hindi pa rin namin yan pinaliligtas. Minsan hinainan kami ng dalawang platong durog na otap. Gulat man halos kaming lahat, pinatawad pa rin namin sila. Humingi na lang kami ng dagdag na asukal saka walis tambo. Nagmistula kasing snowfield yung sahig nila sa dami ng bread crumbs na kinalat namin.

Kaya lang nung tumagal tagal na, napansin naming magkakaibigan na medyo dumadalas yung durog na otap at lumang tinapay na lang ang kinakain namin. Minsan nga may bato-bato pa (mukhang pinagwalisan sa loob ng bakery nila), pero kahit ganon pa man, pinapatulan pa rin namin. Dun nakilala ang kilabot na Otap Boys. OTAP (Old Tinapay Ang Pinapatulan).

Hindi rin namin akalain na mas masasarapan pa kami sa durog na otap kesa sa buong otap. Mas feel kasi namin yung lasa, yun nga lang di na gano malutong – at dun sila nagkamali sa amin.

Nakangiti ako habang dinudurog ko yung hawak kong otap na dala ng asawa ko. Bumabalik kasi yung mga makukulit na alaala sa akin ng Otap Boys.

Tinuruan ko ring kumain ng durog na otap yung dalawa kong anak, habang kinukwento sa kanila yung aking mga kalokohan. Gulat man sila alam kong pinapatawad na nila ako.

Walang kaparis ang bangis ng otap. Mabuhay ang otap!

Cold War

Mababaw akong matulog, konting galaw mo lang sa akin, kikilos na agad ako. Pero nung gabing yon, himbing na himbing ang tulog ko, marahil dala ng kapaguran sa laro naming mag-aama bago matulog at dahil na rin sa lamig ng panahon. Brrrr.

Madilim pa non, habang nakabaluktot ako sa ilalim ng kumot dahil sa ginaw, naramdaman ko na may mainit na kamay na humahawak sa akin. Ang buong akala ko ay nagpapahiwatig ang asawa ko… yun pala ginigising nya na ako dahil araw ng pamamalengke namin non.

Bahagya kong dinilat ang mga mata ko, napansin ko na patay pa ang ilaw sa kwarto namin, at ang ilaw lang sa poste ang nagbibigay ng silhouette-effect sa asawa ko. Nakabihis na agad sya, samantalang ako naman ay nagsusumiksik sa ilalim ng mga unan. Habang inaayos nya ang higa ng mga anak namin, di nya napansin na dahan dahan na akong tumayo at saka binuksan ang ilaw.

Nang mapatingin yung asawa ko sa akin, napasigaw sya ng malakas sa takot. Akala nya ay may ibang tao sa kwarto namin.

Yun pala dahil ito sa hitsura ko. Nakahubad ako, boxers lang ang suot, panay sulat ng pentel pen ang malaki kong tyan at nakatayo lahat ang makapal kong buhok sa ulo. Yuck, nakakadiri nga! Aakalain mo na may voodoo doll na life-size don sa may pintuan namin.

Inabot ako ng ilang minuto para ayusin ang sarili ko, bago kami umalis para mamalengke. Malamig ang simoy ng hangin, at gusto ko itong maramdaman, kayat nagpasya ako na sando lang at short ang susuutin ko. Hari ako ng kaning lamig sa amin dati kayat malamang matibay din ako sa lamig.

Naglalakad pa lang kami, umiihip na ang mala aircon na simoy ng hangin. Napansin ng asawa ko na medyo nanginginig ako sa ginaw kayat pilit nyang pinapapalitan ang suot ko. Eh dahil matigas nga ako, pinanindigan ko na ang pag suot ng sando. Sabi ko sa kanya na ibahin nya ako. Matibay na, maprinsipyo pa, amoy politiko di ba?

Pagsakay namin ng traysikel, agad bumaon ang lamig. Hindi na ako makasagot sa kwentuhan naming mag asawa kasi mahahalata nya na nanginginig na ang boses ko. Panay na lang ako tango at iling, uh-uhm, pwamis.

Pagbaba sa traysikel, di pa rin ako nagsasalita, natatawa na ang asawa ko. Tanong pa nang tanong ang loka.

At para kainin na ako ng lamig nang buong-buo, sumakay kami sa dyip na kami lang ang laman. Habang umaandar ang dyip, umaandar na rin yung freezer sa bunganga ko. Pasok na pasok lahat ng hangin, don sa dyip namin. Ultimo patilya ko, nakatayo na sa lamig.

Bahagyang tumigil yung dyip namin para magsakay ng dalawa pang pasahero. Ginamit ko na ang pagkakataong iyon para makiabot ng bayad. Nung sinabi kong, ‘mama bayad ho…’, umusok yung bibig ko sa lamig. Namangha yung dalawang bagong sakay na pasahero habang pumapalakpak naman ang asawa ko. Para kaming nasa circus.

Kapag nadudumi ka, kadalasan kaya mo pang pigilan at kaya mo itong itago, pero kapag lamig ang kalaban mo, ang hirap talagang itago. Kailangan mong manginig para magkaroon ng friction o init sa loob ng katawan mo, ito ang natural na reaksyon ng katawan ng tao sa lamig. Kapag pipigilan mo ang nginig mo, kakainin ka ng lamig nang buong-buo, todo pati pato at panabla.

Hinawakan na lang ng asawa ko ang kamay ko at nilagay sa mainit na parte ng katawan nya – saan kamo, sa kilikili.

Pagbaba namin sa dyip, brisk walking ang ginawa namin para matunaw ng konti yung mga sebo sebo ko sa katawan. Sa loob naman ng palengke, medyo madami na ang tao at masikip na rin nang bahagya kaya pansamantalang iniiwan ako ni kaibigang 'lamig'.

Paglabas namin sa palengke, nakasikat na ang araw at medyo natunaw na yung mantika ko, meron na akong konting pawis, balik normal na ako ulit.

Sa gitna ng aking mga pagbabagong anyo dahil sa ginaw, isa lang ang napatunayan ko – cool kasama ang asawa ko sa lamig.

Kala ko sa init lang. :)