Tagaktak ang pawis ko habang hinahabol ang hininga. Pakiramdam ko nakalutang pa rin ang aking mga paa dahil sa matinding pagod. Hindi ko pa alam kung pang-ilan ako sa mga nanalo sa sinalihan kong pabilisan ng takbo. Ako ang pinakamaliit, pinakapayat at tingin ko ay pinakalumpo sa mga sumali sa takbuhan, pero ginawa ko ang aking makakaya upang bigyan sila ng magandang laban.
Isa ito sa mga huling alaala ko noong huling pista namin sa Looban. Tuwing unang araw ng Mayo, nagaganap ang pista sa aming barangay Palanan. Isa ito sa kinasasabikan naming mga bata na dumating dahil maliban sa walang pasok ay ubod ng dami ang nakatakdang maganap sa araw na ito.
Isa na rito ang Tour of Palanan. Karera ng mga bisikleta na iikutin ang mga malalaking kalye ng aming baranggay. Palaging dumadaan ang ruta nila sa kalye namin kayat ganon na lamang ang aming tuwa parati. Ang sarap panoorin ng mga manlalaro habang naguunahan sila sa isat-isa. Magsisimula ito pagkatapos lang ng pananghalian at matatapos bago mag alas-kwatro ng hapon. Sulit na sulit ang panonood.
Susundan naman ito ng palaro sa aming lugar. Isasara ang kalye, upang di maistorbo ang mga palaro para sa lahat. Iba’t-iba ang klase ng mga paligsahan depende sa maisip ng nagpapalaro ngunit parating naandon ang mga nakalakihan na nating palarong Pinoy. Takbuhan, hampas-palayok, sack-race, palosebo, agawang-buko, paunahang umubos ng softdrinks/ beer at pataasan ng ihi para sa mga bata. Isa sa mga paborito naming laro ay ang sisiran ng barya sa batya at kainan ng pulburon pagkatapos ay sisipol.
Lima kaming magkakaibigan ang kasali sa sisiran ng barya sa isang malaking batya na may dyobus na itim. Ako, si Dennis, si Komang, si Jong at si Kwatog. Mahina ako sa sisiran ngunit nang makita ko kung gaano kadami ang baryang inilagay sa loob ng batya, naenganyo akong sumali. Inaasahan na ng marami na si Dennis ang mananalo dahil sa laki ng kanyang ipin na gagamitin sa pagkuha ng mga barya. Nang magsimula ang laban, kanya-kanya kaming subsob sa batya. Kapa gamit ang nguso at kagat gamit ang ngipin, bawal gumamit ng kamay. Mahigit limang piso na ang nakukuha ko noon, nang mapansin ko na may lumulutang na kakaiba sa batyang puno ng tubig na kulay itim. Si Kwatog pala noon ay may sipon. Sabay-sabay kaming nagpulasan mula doon sa batya at ang naiwan ay walang iba kundi si Kwatog. Mahigit bente pesos ang naiuwi nyang barya noon. Swerte nya, malas namin.
Madami pang nakatutuwang pangyayari ang naganap noon na hindi mawalay sa aking isipan - nang mabilaukan si ET Girl sa kainan ng pulburon; nang gumulong-gulong si Komang sa sack race at ang pinakamaganda ay nang mapalo ni Jonjon ang palayok sa hampas-palayok. Nakunan ito ng ate ko. Isang eksenang tumatak at palagay ko ay di na mabubura sa aking isipan.
Isa ito sa mga huling alaala ko noong huling pista namin sa Looban. Tuwing unang araw ng Mayo, nagaganap ang pista sa aming barangay Palanan. Isa ito sa kinasasabikan naming mga bata na dumating dahil maliban sa walang pasok ay ubod ng dami ang nakatakdang maganap sa araw na ito.
Isa na rito ang Tour of Palanan. Karera ng mga bisikleta na iikutin ang mga malalaking kalye ng aming baranggay. Palaging dumadaan ang ruta nila sa kalye namin kayat ganon na lamang ang aming tuwa parati. Ang sarap panoorin ng mga manlalaro habang naguunahan sila sa isat-isa. Magsisimula ito pagkatapos lang ng pananghalian at matatapos bago mag alas-kwatro ng hapon. Sulit na sulit ang panonood.
Susundan naman ito ng palaro sa aming lugar. Isasara ang kalye, upang di maistorbo ang mga palaro para sa lahat. Iba’t-iba ang klase ng mga paligsahan depende sa maisip ng nagpapalaro ngunit parating naandon ang mga nakalakihan na nating palarong Pinoy. Takbuhan, hampas-palayok, sack-race, palosebo, agawang-buko, paunahang umubos ng softdrinks/ beer at pataasan ng ihi para sa mga bata. Isa sa mga paborito naming laro ay ang sisiran ng barya sa batya at kainan ng pulburon pagkatapos ay sisipol.
Lima kaming magkakaibigan ang kasali sa sisiran ng barya sa isang malaking batya na may dyobus na itim. Ako, si Dennis, si Komang, si Jong at si Kwatog. Mahina ako sa sisiran ngunit nang makita ko kung gaano kadami ang baryang inilagay sa loob ng batya, naenganyo akong sumali. Inaasahan na ng marami na si Dennis ang mananalo dahil sa laki ng kanyang ipin na gagamitin sa pagkuha ng mga barya. Nang magsimula ang laban, kanya-kanya kaming subsob sa batya. Kapa gamit ang nguso at kagat gamit ang ngipin, bawal gumamit ng kamay. Mahigit limang piso na ang nakukuha ko noon, nang mapansin ko na may lumulutang na kakaiba sa batyang puno ng tubig na kulay itim. Si Kwatog pala noon ay may sipon. Sabay-sabay kaming nagpulasan mula doon sa batya at ang naiwan ay walang iba kundi si Kwatog. Mahigit bente pesos ang naiuwi nyang barya noon. Swerte nya, malas namin.
Madami pang nakatutuwang pangyayari ang naganap noon na hindi mawalay sa aking isipan - nang mabilaukan si ET Girl sa kainan ng pulburon; nang gumulong-gulong si Komang sa sack race at ang pinakamaganda ay nang mapalo ni Jonjon ang palayok sa hampas-palayok. Nakunan ito ng ate ko. Isang eksenang tumatak at palagay ko ay di na mabubura sa aking isipan.
Minsan nakakalungkot isipin na hindi na maaaring mangyari pa ulit ang araw na iyon, ngunit lingid sa karamihan, dito ko kinukuha ang aking inspirasyon sa aking mga pakikipaglaban sa buhay. Sa siyam na sumaling mananakbo noong araw na iyon, kung saan ako ang pinakamaliit, pinakapayat at pinakalumpo. Sa akin napunta ang pinakakulelat na puwesto. At ayoko nang maulit muli iyon.
Manila Time
