Kung naging isang meryenda ang aking 2010 base sa mga naikuwento ko dito sa blog ko, magiging isang halo-halo ito. Kumpleto sa sahog na may sabaw pa ng minatamis na saging. Ibubuhos pa ang gatas evaporada sa bundok ng yelo na dahan-dahang matutunaw ang bawat madadaanan nito. Halo-halo. Iba't-ibang sahog, iba't-ibang lasa. Minsan may matigas, minsan may matabang. Ito na marahil ang pinakamalapit na deskripsyon sa pangkalahatang laman ng blog ko sa taong 2010.
Sinubukan kong i-categorize ang mga kuwento ko na parang pelikula. Napansin ko na mas kikita akong writer sa drama at romance kesa sa komedi. Sa mahigit tatlong daang komento kasi sa blog ko ngayong taon, ang may pinakamaraming komentong nakukuha ay ang mga kuwento tungkol sa aking labistory. Samantalang ang mga komento sa mga posts kong patawa ay halos sa akin lang nanggaling at kay anonymous, minsan wala pa. Gusto kong maniwala tuloy na mga sikretong hopeless romantic din ang mga readers ko gaya ko.
Kumpara sa unang tatlong taon ng inversetutuldok, ngayong taon ang aking pinakamaraming kuwento na naisulat. Umabot sa walumpu ang aking mga posts, kung idadaan mo sa law of averages, parang dalawang kwento ako kada linggo. At 'wag mong maliitin, ngayon taon lang din ako nagkuwento na mas marami ang English kesa sa Tagalog. Sa walumpung kuwento ko, mahigit limampu ang nasa English, oh, men!
Isa sa pinakamagandang nangyari sa akin ngayong taon ay ang muling pagkakaroon ko ng komunikasyon sa aking mga dating kaibigan dahil sa inversetutuldok. Naging daan kasi ang blog ko upang muli nila akong mahanap at makausap. Sa isang pagkakataon, nabanggit sa akin ng aking kababatang kaibigan na naiyak siya sa isa kong kuwento dahil sa muling pagkaalala sa kanyang kabataan. Para daw syang nakipag reunion muli sa kanyang pagkabata. Simple lang yung komento niya sa akin, pero buong linggong pinataba non ang puso ko.
Marami ring nakapuna sa style ng aking pagsusulat, may mga pumuri (mga kaibigan ko at mga kasama sa trabaho) at syempre may mga tumuligsa. Minsan din itong pinuna ng isa kong titser noong high school, di ko alam reader ko pala siya. May mga kumuha ng aking kuwento at ginamit sa eskwela, mayroon ding nag email na isang taga telebisyon para gamitin din ang kuwento ko. Ngayong patapos na ang taon, masaya ako kahit papaano - may napapaligaya din pala ang mga sinusulat ko dito.
Ika-limang taon na ng inversetutuldok sa 2011, sana kaya kong lagpasan pa ang mga naabot ko ngayong taon. Sana patuloy itong magsilbing inspirasyon sa mga ordinaryong tao na kaparehas kong patuloy na kinikilala ang aming sarili at pagkatao. Isa lang talaga ang lagi kong inaabangan na komento sa aking blog. Sana sa susunod na taon, mabasa ko, kahit katiting, ang komento ng aking butihing maybahay.
Nawa'y maging maganda ang taong 2011 sa ating lahat.
Manila Time
